humorz.html

Coś ciekawego - chemia jakiej (jeszcze) nie znacie ...

Jest to plon poważnego zbiorowego wysiłku studentów I roku Wydziału IMiCAGH na egzaminach w ciągu ostatnich siedmiu lat (ortografia i interpunkcja zgodne z oryginałem). Ja tylko dokonałem wyboru ... Od 2006 do studentów Wydziału dołączyli się studenci PWSZ w Tarnowie, Uczelni związanej z AGH umową o współpracy. Duch tej współpracy jest chyba obecny w wypowiedziach studentów ...

Zima 2012:

Jądro atomowe:
Okres półrozpadu – ilosć czasu, po którym cząsteczka rozpadnie się w takiej samej ilości jąder.
Czas połowicznego rozpadu – czas po którym połowa jąder danej próbki ulega rozkładowi.
Okres półrozpadu – czas w którym rozpadowi ulegnie połowa jądra.
Promieniotwórczość naturalna – samorzytny rozpad jądra atomu, towarzyszy temu wydzielanie promieniowania magnetycznego lub drobin.
Izotop – odmiana atomu pierwiastka różniąca się liczbą atomową.
Promieniotwórczość naturalna – rozpad pierwiastków pod wpływem warunków środowiska.

Atom wodoru a mechanika klasyczna:
Równania mechaniki klasycznej dotyczą cząsteczek wieloelektronowych natomiast atom wodoru jest jednoelektronowy.

Cząsteczka wody:
Wynika to stąd że cząsteczka H₂O posiada wolną parę elektronową, która „rozpycha” się bardziej, zabiera więcej miejsca.
Cząteczka wody jest dipolem, więc ma to związek również z odpychaniem się atomów o przeciwnych biegunach.
Autodysocjacja wody jest to jej charakter chemiczny, który pozwala jej zarówno oddawać elektrony jak i je przyjmować. Jest to uniwersalny substrat reakcji. W roztworach wodnych autodysocjacja pozwala przystosowanie się wody do warunków w jakich się ona znalazła.

Równowaga chemiczna:
W reakcji egzotermicznej jeżeli podwyższymy temperaturę to ilość produktów zwrośnie.
Reguła przekory polega na przesunięciu stałej równowagi niezgodnie z zasadami.

Elektrolity:
Elektrolit – roztwór kationów i anionów.
Elektrolit jest to substancja mogąca przewodzić prąd.
Elektrolit jest to substancja przewodząca prąd elektryczny.
Elektrolit – roztwór posiadający elektrony mogące brać udział w przepływie prądu.
Solwatacja – polega na usunięciu wody z roztworu.
Hydratacja – polega na uwodnieniu roztworu.
Stała dysocjacji określa jaki jest stopień dysocjacji przy danym stężeniu atomu.

Efekt fotoelektryczny:
Newton dowiódł że padając na ciało światło, kumuluje się w ciele i zostaje oderwane z odpowiednią energią. Zwiększenie natężenia powoduje że z ciała uchodzi więcej elektronów niż przewidywano że zwiększenie natężenia spowoduje odbicie elektronu z większą energią.
Einstein wyjaśnił że źródło posiada cząstki-fotony które posiadają swoją energię przenoszoną za pomocą fal.
Ponieważ elektron aby „przeskoczyć” z katody do anody musi wykonać najpierw pracę wyjścia, a potem musi przejść przez pole elektromagnetyczne.[....]
Natężenie prądu zależy od długości fali, ponieważ natężenie promieniowania zwiększa ilość fotonów emitowanych, ale 1 foton pobudza tylko 1 elektron, a zmiana długości fali powoduje, że pobudzane są elektrony o wyższym stanie energetycznym.
Im większe natężenie (częstotliwość) światła tym krótsza długość fali, a im krótsza długość fali większa energia elektronów i natężenie płynącego prądu.
Aby elektron pokonał ujemny potencjał anody, musi posiadać tzw. pracę wyjścia, czyli energię kinetyczną.
E = h∙υ Wynika to z odkrycia Einsteina, które tłumaczy długo będące niejasnym zjawisko fotoelektryczne.
[...] ponieważ aby elektron został wydostany z metalu musi byc wykonana pewna praca W (praca wyjścia).
Aby wybić elektron z powierzchni wodoru potrzebna jest energia wybicia.
Natężenie prądu płynącego w komórce zależy od długości fali dlatego, że im większa długość fali tym łatwiej wybić elektron z fotokatody.

Budowa cząsteczek:
Orbitale molekularne opisują zachowanie elektronów względem cząsteczek podobnie jak orbitale atomowe opisują zachowanie elektronów względem atomów.
Energia wiązania jest przesunięta w stronę jednego z atomów ...
Delta dwóch pierwiastków połączonych ze sobą wiązaniami pozwala określić czy jest to wiązanie walencyjne, kowalencyjne czy kowalencyjne spolaryzowane.
Elektroujemność – jest to zdolność przyciągania elektronów do jądra. Im elektroujemność jest większa między dwoma atomami, tym wiązanie jest trwalsze i lepsze.
Elektroujemność jest to zdolność do przyciągania elektronów przez atom danego pierwiastka, gdy tworzy on związek z pierwiastkiem innego atomu.

Stany skupienia materii:
[Stan] gazowy jest bardzo charakterystyczny, ponieważ jego objętość jest skupiona do takiej w jakim naczyniu gaz się znajduje.
Ciało stałe ma stałą objętość, kształt, ma stałą budowę (cząsteczki nie oddziałują na siebie).
Gazy składają się z pierwiastków, jonów i atomów taka samo jak ciecze.
Napięcie powierzchniowe nadaje kształt wodzie.
W cieczy sytuacja jest pośrednia: cząstki pozostają w bezpośrednim kontakcie ze sobą (jak w ciele stałym), ale nie są ułożone sztywno względem siebie, mogą się przesuwać.
Gaz nie ma okreśłonego kształtu. Cząsteczki są porozrzucane po całej powierzchni: występują pomiędzy nimi siły sprężyste.
Ciała stałe – atomy, cząsteczki, jony, silnie uporządkowany układ kształt trójwymiarowy.
Gazy [...] po umieszczeniu w naczyniu obierają jego kształt.
Stan stały – występuje w atomach jonach i cząsteczkach, posiada małą odległość, tworzy silne wiązania chemiczne. Sposób ułożenia jest równomierny.
Szkło – zalicza się do stanu stałego jednak ze względu na dynamiczne ułożenie przypomina ciecz.

Lato/Jesień 2011:

Kompleks labilny – kompleks, którego prędkość tworzenia jest szybka (< 1 min.)
Kompleks bierny – kompleks, którego prędkość tworzenia jest powolna.
Kompleksy labilne i bierne to takie które szybko przyłanczają ligandy i wolno.
Orbitale zdelokalizowane – nakładanie się na siebie orbitali, w efekcie powstają zarówno orbitale zlokalizowane jak i zdelokalizowane.
Wodorki to połączenie pierwiastka z tlenem.
Kwasy fosforowe ulegają polikondensacji, tzn. łączą się w większe „skupiska”.
W wyniku polikondesacji fosforanów powstają związki wielkocząsteczkowe, polimery, wykożystywane są one w przemyśle do produkcji tworzyw sztucznych.
Polikondesacja polega na przyłączaniu się coraz to więcej cząsteczek fosforanów.

Fulleren – jest to struktura przestrzenna tworząca „niby kulę” zbudowana jest z kilkuset do kilku tysięcy atomów węgla.
Fuleren ma dwie odmiany F60 i F70. F60 ma kształt kulisty, F70 zaś owalny. Grafit zbudowany jest z 6 atomów węgla, ma budowę symetryczną. Pod wpływem ciśnienia, powietrza i temperatury może przejść w diament. Diament ma budowa uporzadkowana pod wpływem temperatury i powietrza może przejść w grafit.
W fullerenach może być nieskończona liczba atomów węgla.
Diament jest odmianą alotropową węgla tworzącą sieć kryształków o regularnej budowie.
Diament jest najtwardszą odmianą alotropową zbudowaną z regularnej sieci kryształów.

(O budowie cząsteczki ozonu) Kąt pomiędzy pierwiastkami wynosi 120^◦.
Kompleksometria polega na utworzeniu kompleksu o mniejszej twardości niż kompleks EDTA.
Wskaźniki kwasowo-zasadowe wykorzystują pH roztworów i zmieniają barwę na ich podstawie.
Mangan posiada silne własności utleniające. Na powietrzu ulega passywacji. Występuje na stopniach utlenienia od -3 do +7.
MnO₄^- jest najlepszym reduktorem w środowisku kwaśnym, ma wtedy najwyższy potancjał utleniający.
(O amoniaku) Wolna para elektronowa kwalifikuje cząsteczkę do tytułu zasady Lewisa. [...] W wodzie hydrolizuje tworząc jon NH₄⁺.
(O amoniaku) Cząsteczka ma układ tetragonalny.
Otrzymywanie NaOH przez:
- odparowywanie wody morskiej – w krajach ciepłych odbywa się to w otwartych basenach poprzez odparowywanie, natomiast w polarnych odwrotnie – poprzez wymrażanie
- poprzez wydobywanie ze złóż górskich
- z roztworów solankowych
Litowce mają charakter zasadowy są dużych rozmiarów ze względu na duży promień atomu maja mała mase atomową, wysoki stopień jonizacji, ich reaktywnoś rośnie ze wrostem l.at.
Tlen z wodorem tworzy kwasy np. H₂S.
Glin jest związkiem, który łatwo ulega utlenieniu.
Tlenowce tworzą połączenia z wodorem o wzorze ogólnym H₂Y. Mają budowę kontową jak w przypadku wody.

Zima 2011:

Ciało doskonale czarne – ciało, które pochłania całą energię ze swojego otoczenia, w efekcie czego, mimo iż nazywa się je „doskonale czarnym” , promieniowałoby światłem białym.

Ciało doskonale czarne składa się z drgań.
Ciało doskonale czarne pochłania fale w całości w taki sposób, iż fala wpada do ciała przez otwór (...).
Einstein stwierdził, że energia jest proporcjonalna do światła, co wytłumaczył wzorem E=mc².

Orbitale atomu wodoru – część radialna nie ulega zmianie, natomiast w części kątowej zmienia się kierunek, ale kształt pozostaje taki sam.
Orbitale w atomie są ułożone według wzrastającej liczby elektronów.
(O przybliżeniu jednoelektronowym) Funkcja jest rozbijana na pojedyncze funkcje dla atomu jednoelektronowego. Potem zsumowanie tych liczb jest równe energii.
Przybliżenie jednoelektronowe – czyli na każdej powłoce i podpowłoce występuje określona ilość e^-.
Przybliżenie jednoelektronowe wynosi 1,602∙10^-24 to masa jednego elektronu.

Musi być spełniona reguła Hunda – należy pamiętać o kolejności dopełniania orbitali molekularnych.
U metali „moc” pierwiastka maleje z numerem okresu, u niemetali odwrotnie.
Tablica Mendelejewa zawiera pierwiastki, których ułożenie nie jest przypadkowe.
(W układzie okresowym) Położenie pierwiastków ustawione jest wg wzrastającej energii np. najmniejszą energię ma wodór (znajduje się na najniższym poziomie energetycznym), a fluor ma wyższą energie od wodoru, ale niższą od kobaltu.
Przy zapełnianiu powłok elektronowych należy przestrzegać zakazu Paulinga oraz stosować się do reguły Hunda, gdyż rozmieszczone elektrony na podpowłokach dążą do najlepszej kożyści energetycznej.

Elektroujemność – to różnica potencjałów np. między cząsteczką H₂, lub różnica potencjałów ze związku np. HCl między wodorem a chlorem.
Elektroujemność jest tym większa im pierwiastek jest mocniejszym elektrolitem.
Im mniejsza jest różnica elektroujemności między pierwiastkami, tym wiązanie jest mocniejsze.
Elektroujemność została stworzona przez Paulinga i określa zdolność pierwiastków do tworzenia wiązania.
Elektroujemność – jest miarą zdolności do odczepienia elektronu.
Wodór jako atom o dużej elektroujemności tworzy wiązanie międzycząsteczkowe z atomami o równie wysokiej elektroujemności (wiązania wodorowe !)

Elektroliza – proces rozpadu substancji na jony pod wpływem rozpuszczalnika.
Elektroliza – rozpad substancji na jony dodatnie i ujemne.
Elektroliza – rozpad elektrolitu na jony lub pierwiastki pod wpływem stałego prądu elektrycznego.
Elektroliza jest to proces w roztworach wodnych elektrolitów związany z przepływem elektronów i wytworzeniem prądu.
Elektroliza – zjawisko przemieszczania ładunków elektrycznych między dwoma roztworami (...)
Prawa elektrolizy Faraday’a (wzorów nie pamiętam, ale ogólny sens znam) ...
Elektroliza – wykorzystuje energię potencjału elektrycznego do wydzielania prądu elektrycznego.
Elektroliza bada ilość przepływu elektronów.
Elektroliza – jest to rozpad związku na jony pod wpływem prądu elektrycznego.
[W elektrolicie] Prąd elektryczny przenosi się na jonach.
Prawo elektrolizy – to ogół procesów towarzyszących przepływowi prądu stałego przez elektrolity. Jest to ostateczny dowód na to, że materia składa się z ładunków elektrycznych.
I Prawo elektrolizy Faraday’a mówi, że masa przemieszczona w czasie elektrolizy jest równa elektronom przepływającym w roztworze.
Elektroliza – rozpad cząsteczek pod wpływem wody na jony, które mają zdolność przewodzenia prądu.

Stan stały – najbardziej różni się od stanu gazowego lecz już w mniejszym stopniu od stanu cieczy ponieważ cząsteczki w stanie stałym oddziaływują nasiebie znacznie. Tak bardzo że aż tworzą się siatki cząsteczek tworząc stałą trwałą strunkturę.
Cząsteczki w ciałach stałych są ściśle „upakowane” między sobą (są ściśle przylegające).
Ciałą stałe tworzą strunkturę zwaną siecią powierzchniową (...)
W ciele stałym i szkle cząsteczki są poukładane regularnie, mają określony kształt.
Wewnątrz ciała stałe[go] jest duże uporządkowanie.
(Wynalazł czasoprzestrzeń !) Stan stały charakteryzuje się regularnym ułożeniem atomów. Są one ułożone periodycznie, w konfiguracji, która powtarza się co jakiś czas.
Stan stały składa się z kryształu i posiada sieć przestrzenną.
Szkło jest to substancja wykazująca charakter stały, jednak jego cząsteczki są „porozrzucane:” chaotycznie (podobnie jak w cieczy i gazie).
Gazy – wypełniają całą powierzchnię naczynia, ich cząsteczki napierają na ścianki naczynia.
Ciało stałe – atomy ścisle do siebie przylegające.
Gazy i ciecze mogą sie swobodnie poruszać. Ciało stałe i szkło nie mogą się poruszać i są sztywne i gęste.
Jeżeli ciecz zostanie bardzo szybko zchłodzona to przekroczy lepkość jaką powinno mieć ciało stałe i zacznie powstawać szkło.
Układ substratów i produktów po odbyciu reakcji dąży do równowagi.
Stan ciekły – uporządkowanie cząsteczek wewnątrz struktury; stan stały – ściśle uporządkowana struktura wewnątrz struktury.
W stanie gazowym gęstość cząsteczek jest bardzo mała, nie są one rozłożone regularnie (...).
W stanie stałym gęstość cząsteczek jest bardzo duża, tworzą one regularne struktury (...).

Prawo równowagi chemicznej opisuje nam stan, w którym substraty nie będą już tworzyć produktów, tylko ich stężenie ustala się.
Prawo równowagi chemicznej mówi o tym, że sumy liczb moli atomów produktów jest równa sumie moli atomów substratów, czyli gdy mamy w reakcji 5 moli tlenu, to po reakcji też będzie 5 moli tlenu.
Prawo równowagi chemicznej mówi, że ilość oddanych elektronów musi być równa ilości elektronów przyjmowanych. W r-rze musi byc zachowana równowaga. Reguła przekory „odebrać” elektron temu, co ma mniej.
Prawo równowagi chemicznej – ilość elektronów oddawanych przez dany związek ma być równa ilości elektronów przyjmowanych.
Równowaga chemiczna jest wtedy gdy wszystkie substraty i produkty są w równowadze w danych warunkach, są sobie równe.
W każdej reakcji ustala się równowaga chemiczna, która jest niezmienna.
Reguła przekory – układ na który działa jakiś bodziec odpowiada w taki sam sposób aby przeciwdziałać bodźcowi.
Równowaga chemiczna – masa substratów reakcji chemicznej musi się równać masie produktów. Tak samo ładunki po obu stronach reakcji muszą byc sobie równe.

II termin
Izotop – atomy lub grupy atomów obdażone [ładunkiem ?].
Okres półrozpadu – czas, w którym pierwiastek promieniotwórczy rozpada się na pojedyncze cząstki podczas przemiany promieniotwórczej.
Okres półrozpadu – czas, w którym połowa jąder atomu ulega rozpadowi.
Okres półrozpadu – jest to okres w jakim dany pierwiastek jest o połowę mniej aktywny.
Okres półrozpadu – jest to czas w którym dokładnie połowa pierwiastka ulega rozpadowi.
Energia w atomie wodoru jest kwantowana, ponieważ opisuje ją równanie Schödingera.
Energia w atomie wodoru jest kwantowana, gdyż łatwiej opisać ją jako strumień cząstek.
Energia w atomie wodoru jest kwantowana, ponieważ ma on niewielką masę.
Energia w atomie wodoru jest kwantowana ponieważ atom ma zarówno właściwości falowe jak i korpuskularne.
Według jednego z postulatów mechaniki kwantowej energia w atomie wodoru nie może być byle jaka, musi ona przybierać odpowiednie dla stanu elektronu wartości, zwane kwantami.
Gdyby elektron umieścić na kolejnych, bardziej odległych powłokach, pewna część energii zostanie przez ten elektron zabsorcjowana.
Tlen ma jeszcze 2 wolne pary elektronowe z którymi może tworzyć wiązania wodorowe.
Roztwór buforowy – jest to roztwór, który dąży za wszelką cenę do utrzymania stałości swojego pH.

III termin
Nie jesteśmy w stanie dokładnie określić położenia cząsteczki z określoną prędkością i pędem. Stąd też nie potrafimy wyznaczyć dokładnego miejsca elektronu w~~okół~~ okół jądra w danym czasie. Możemy conajwyżej określić obszar w okół jądra gdzie jest zwiększone prawdopodobieństwo na spotkanie elektronu – stąd też różne kształty orbitali atomowych.
Zasada nieoznaczoności Heisenberga mówi, że nie da się z dokładną dokładnością określić położenia i pędu cząsteczki można jedynie określić jej maksymalne prawdopodobieństwo.
[Co otrzymujemy w wyniku rozwiązania równania Schrödingera ?] Otrzymujemy przestrzeń w której możemy napotkać elektrony w zależności od ilości orbitali.
Atom wodoru jest najprostszym pierwiastkiem pod względem budowy.
Teoria orbitali molekularnych: tak jak orbitale atomowe opisują ruch elektronu w atomie, tak orbitale molekularne opisują ruch elektronu w cząsteczce.
Orbital to przestrzeń, w której hipotetycznie może znaleźć się elektron atomu.
Orbitale ukazują granice obszarów, w których prawdopodobieństwo odnalezienia elektronu jest największe. […] Warunkiem tworzenia kombinacji liniowej orbitali atomowych są:
- zbliżone wartości energetyczne orbitali
- symetria względem osi przenikania

Stopień dysocjacji – jest to wydajność z jaką substancja uległa dysocjacji.
Stopień dysocjacji – ilość jonów zdysocjowanych w stosunku do wszystkich jonów w roztworze.
Stopień dysocjacji – jest to liczba określająca w jakim stopniu przedysocjował elektrolit.
Stan stały – jednorodna postać. Cząsteczki są regularnie ułożone.
Szkło powstaje wskutek szybkiego oziębienia wody.
Ciekły kryształ składa się z cząsteczek. Powstaje na drodze dewitryfikacji. Uporządkowanie dalszego zasięgu niż uporządkowanie szkła.

IV termin:

Efekt fotoelektryczny
Efekt fotoelektryczny – polega na emitowaniu elektronu z metalu poprzez promieniowanie. Metal jest naświetlany promieniowaniem, i ciało na które skierowane jest promieniowanie oddaje elektrony. [...] Jeśli zwiększymy natężenie prądu, elektrony są wtedy obdarzone większym ładunkiem. Energie elektronu E = m∙c².
W efekcie fotoelektrycznym z powierzchni metalu uwalniane są elektrony pod wpływem działającego na metal promieniowania nadfioletowego. Wiązka rozpędzonych elektronów trafia na katodę. Natężenie prądu zależy od wiązki elektronów padającej na katodę, a elektrony wyzwalane są przez promieniowanie nadfioletowe, które określa odpowiednia długość fali, dlatego to od długości fali zalezy natężenie prądu.
Aby zjawisko [efekt fotoelektryczny] mogło zajść, elektron musi być praca wyjścia oraz elektron musi posiadać energię elektryczną umozliwiającą oderwanie od płytki.

Funkcja falowa
Funkcja falowa jest wzorem złożonym z 4 liczb (n, l, m, m_s).
Funkcja falowa służy do opisywania ruchu i znajdowania elektronów w powłoce elektronowej. Dzieki niej możemy się dowiedzieć, czy istnieje możliwość, aby w danym miejscu ~~był~~ w danym momencie elektron.
Zgodnie z regułą Przekory, w atomie nie może występować wiecej niż 1 elektron opisywany przez takie same liczby funkcji falowej (n, l, m, m_s).
Elektrony dążą do uzyskania jak najkorzystniejszego pozimu energetycznego, dlatego zapełniają się począwszy od orbitali o najmniejszym poziomie energetycznym.

Stany skupienia materii
Stan stały – cząsteczki nie oddziaływują w sposób znaczny na siebie, ciało zajmuje określoną objętość
Ciecz zajmuje określoną objętośc w zależności od naczynia, w którym sie znajduje
Gaz zajmuje całą daną mu przestrzeń.
Gaz – atomy i cząsteczki są tu zupełnie swobodne, a prętkość ich róchu wzrasta wraz z temperaturą. Brak uporzątkowania.
Ciała stałe – są sztywne i gęste bo ich atomy, cząsteczki lub jony, z ktorych są zbudowane są ściśle ułożone koło siebie.

pH – ilościowa skala kwasowości
pH – jest to współczynnik kwasowości. Otrzymujemy go z ujemnego logarytmu ze stężenia kationów.
Stopień dysocjacji – liczba określająca w jakim stopniu elektrolit został zdysocjonowany.

Teoria pasmowa ciał stałych:
[Defekt nie wpływa na przewodnictwo elektryczne] ponieważ występuje we fragmęcie sieci krystalicznej a nie w jego całości, więc skoro całe ciało jest przewodnikiem, to jego część nie może wpływać na przewodzenie całości.
W miarę wzrostu ciśnienia tlenu w atmosferze masa próbki [FeO] będzie maleć pod wpływem „nacisku” ciśnienia i stężenie defektów będzie takie samo jak było.
Istnienie defektów punktowych ma wpływ na przewodnictwo, ponieważ defekty punktowe są termodynamiczne. Wraz ze zmianą temperatury będzie zmieniać się przewodnictwo.
Wraz ze wzrostem temperatury przewodnictwo metali maleje ponieważ elektrony zaczynają coraz szybciej drgać, a to powoduje chaotyczny ruch elektronów.
[Istnienie defektów punktowych ma wpływ na przewodnictwo] ponieważ im więcej defektów tym trzeba dodać większej temp. aby elektrony mogły mogły przepływać, a więc wraz ze wzrostem defektów przewodnictwo maleje.
Przewodnictwo metali zależy od temperatury ponieważ im bardziej zwiększamy temp. tym większe (bardziej efektywniejsze) są oddziaływania atomów w metalu. Jednak gdy temp. zwiększymy do wysokich granic, to metal zacznie tracić swoje przewodnictwo gdyż atomy nie bd w stanie bardziej efektywnie się zderzać.
Przewodnictwo pół przewodników w dużej mierze zależy od temperat. ponieważ gdy ją zwiększymy to atomy mają większą energię aby pokonać odległości i wtedy taki półprzewodnik może stać się przewodnikiem jeżeli do układu dostarczymy wysokiej temperatury.
Istnienie defektów punktowych ma wpływ na przewodnictwo ponieważ im więcej jest defektów punktowych tym trudniej jest się atomom przenosić i przy takiej sytuacji gdy mamy sporo defektów punktowych musimy dostarczać temperature by zniwelować te defekty.
Wraz ze wzrostem temperatury przewodnictwo elektryczne rośnie, ponieważ przy zwroście temperatury atomy stają się bardziej ruchliwe i zderzenia między nimi są efektywniejsze.

Przewodnictwo metali maleje ze wzrostem temperatury ponieważ atomy nie mogą przyjąć większej energii i nawzajemnie się odpychają zmniejszając przewodnictwo.

Lato i jesień 2010:

Część metali otrzymuje się z naturalnych rud, a część aby wytworzyć należy poddać redukcji.
Ozon zbudowany jest z 3 atomów tlenu, które nakładając sie tworzą orbital zdelokalizowany typu л.
Otrzymywanie żelaza przeprowadza się w tzw. „wielkim kotle”.
Niektóre metale występują w przyrodzie w stanie rodzimym inne można otrzymać z ich stopów zwanych rudami.
Metali szlachetnych nie musimy wyodrębniać, gdyż występują w stanie jednolitym.
Węgiel tworzy wiele związków z wodorem, przez co zostały one podzielone na szeregi homologiczne.
Związki, w których chrom występuje na +2 stopniu utlenienia mają charakter zasadowy, np. ZnO.
Diament – cząsteczki tworzą regularną budowę kryształu.
Nanorurki – struktury w kształcie „kul” ...
Fulereny – cząsteczki łańcuchowe.
Węgiel posiada trzy odmiany alotropowe: diament, grafit i fulereny. Diament jest najtwardszym z nich, o budowie przestrzennej. Grafit, najtrwalszy, znacznie miększy od diamentu. Fuleren – rzadziej występujący w przyrodzie, budową zbliżony od piłki.
Diament podgrzany do odpowiedniej temperatury ma własności nadprzewodnika.
Twardość wody jest to zwiększanie napięć powierzchniowych w wodzie, spowodowane obecnością jonów np. Ca²⁺, co powoduje np. wytrącanie się tzw. kamienia, czy zmniejsza mydlenie się mydła.
[na pytanie o związki manganu – odpowiedź szczera ...] Niestety, nie starczyło, ani wiedzy, ani inwencji na odpowiedź na to pytanie.
[Litowce] W połączeniu z tlenem tworzą nadtlenki które łagodnie utleniane tworzą podtlenki.
[Litowce] Wraz ze wzrostem okresu ich reaktywność rośnie.
Litowce należą do grupy niemetali.
Sztandarowym przykładem związku azotu z wodorem jest amoniak NH₃.
Azot posiada cztery wolne pary elektronowe z czego trzy (w cząsteczce amoniaku) obsadzone są przez wodór a jedna pozostaje wolna.
Większym problemem jest pozbycie się reszty jonów takich jak np. Cl^-. Można w tym celu użyć zamienników jonowych.
Ca(HCO₃)₂ nadaje smak wodzie lecz jego zawartość w niej nie jest mile widziana w przemyśle czy gospodarstwie domowym.
Litowce są bardzo dobrymi przewodnikami elektrycznymi w roztworach. Zdolność do utleniania rośnie wraz ze wzrostem okresu (pojawia się osad tlenu na danej substancji).
Orbitale zdelokalizowane są to orbitale posiadające wiązanie л.

Zima 2010:

[Zasada nieoznaczoności Heisenberga]
Ta zasada muwi o tym że im lepiej można wyznaczyć pent np. elektronu wtedy gorzej możemy oznaczyć jego położenie czyli im lepiej wyznaczyc pęt tym gożej położenie i na odwrut.
Polega na tym, że nie można jednoznacznie określić położenia i odległosci elektronów.
Znając przybliżony rozmiar elektronów podczas jego badania położenia, błąd pomiaru będzie równy kilka rzędów w zależności od oddziaływania (podczas przybliżania) jakie wywiera mikroskop na dany elektron. Im większa dokładność tym skala problemu rośnie.
Im lepiej możesz znaznaczyc pęd elektronu tym gorszy jego kierunek poruszania się.
Zasada nieoznaczoności Heisenberga polega na tym, że istnieją takie pary elektronowe, których nie da się zmniejszyć.
Nie da się określić położenia elektronu. Można policzyć w jakiej znajduje się przestrzeni. Elektron ma małą masę i bardzo dużą prędtkość. Elektronu nie da się zobaczyć.
Zasada nieoznaczoności Heisenberga polega na tym, że nie jest możliwe jednoznaczne określenie energii atomu.

(dlaczego w efekcie fotoelektrycznym wielkość prądu zależy od długości fali): Ponieważ tak zostało powiedziane na wykładzie.

Liczby kwantowe są rozwiązaniami odpowiednich funkcji falowych.
Liczby kwantowe pozwalają określić prawdopodobieństwo położenia elektronu w przestrzeni (orbital). W tym celu wykorzystuje się równanie [Shelindrela](niestety nie znam pisowni) podczas tego procesu oblicza się część radialną (odległość od środka osi) oraz część kontową (dwa konty pozwalające powiedzieć nam z której strony znajduje się dany punkt.

Okres półrozpadu – okres, po którym jądro danego pierwiastka traci połowę zawartych w nim cząstek.
Okres półrozpadu – czas w którym połowa jądra promieniotwórczego ulega rozpadowi.
Izotop – jest to atom różniący się od innego atomu o proton.
Promieniotwórczość naturalna – rozpad części jądra pod wpływem promieniowania naturalnego.
Promieniotwórczość sztuczna – rozpad części jądra pod wpływem promieniowania sztucznego.
Liczba masowa – masa 1 mola danego pierwiastka.
Promieniotwórczość naturalna – zjawisko zachodzące podczas jonizacji atomu.
Promieniotwórczość sztuczna – jest to bąbardowanie atomów w wyniku czego wiele można się dowiedzieć o pierwiastkach oraz o ich otrzymywaniu.
Okres półrozpadu – jest to czas w którym dokładnie połowa jądra ulegnie rozpadowi.
Izotop – jest to pierwiastek, który różni się od swojego początkowego stanu liczbą neutronów.
Promieniotwórczość naturalna – promieniotwórczość, która istenieje bez ingerencji człowieka, sama w sobie jest promieniotwórcza.
Promieniotwórczość sztuczna – promieniotwórczość wywołana przez człowieka bądź w dużej mierze przyczynił się do tego aby nastąpiło promieniowanie.
Izotop – jest to pierwiastek, który ma tę samą liczbę protonów, a różni się liczbą neutronów np. węgiel, diament, grafit.
Okres półrozpadu – jest to czas potrzebny do rozpadu połowy elektronów danego pierwiastka.
Okres półrozpadu – oznacza po jakim czasie atom rozpadnie się na połowę.
Okres półrozpadu – jest to czas, po kturym dany pierwiastek zostanie zredukowany o połowę, rozpadnie się o puł.
Okres pół rozpadu oznacza czas potrzebny do zredukowania jądra atomowego w wyniku promieniowania o połowę.
Izotop – jest to cząsteczka jakiegoś pierwiastka o różnej niż wynikającej z konfiguracji elektronowej liczbie atomów np. C₁₂ , C¹⁴.
Izotop – pierwiastek, z którego powstaje następny pierwiastek; pierwiastek pierwszy.
Izotop – pochodna pierwiastka różniąca się liczbą neutronów w jądrze.
Okres półrozpadu – jest to czas, jaki potrzebuje dany pierwiastek do rozpadu dokładnie połowy swojej masy.

[O molu ... ]
Mol – jednostka mas w układzie Si, 1 mol zawiera tyle samo cząsteczek ile 1 atom izotopu węgla 12.
Mol – to liczność materii układu zawierającego liczbę cząstek i innych induwiduów chemicznych.
Mol – muwi o ilości atomów w danej objentości.
Mol – jednostka opisująca ile gramów substancji przypada na 1 mol tej substancji.
Mol – określenie ilościowe substancji w danej objętości.
Mol – jest to 1/12 izotopu węgla, w molach określonej objetości [mol/dm³].
Mol – ilość równa masie 12 g izotopu węgla, opisuje ilość atomów, cząsteczek, jonów itp.
Mol – liczba wynosząca ok. 6,02∙10²³ służąca do ilościowego opisywania materii (atomów, cząsteczek, jonów).
Mol – wartość charakteryzująca ilość materii cząsteczek.
Mol – liczba cząsteczek w 12 g węgla ₁₂C.
Mol – jest to jednostka w układzie SI odpowiadająca liczbie cząteczek.

Pierwiastki o większej elektroujemności będą silniej tworzyć wiązanie a te o mniejszej będą się „rozpadać” i łączyć z innymi.

[Trwałość cząsteczki azotu] Ponieważ struktura cząsteczki azotu jest bardzo złożona na bazie sześcianu i jest ją ciężko rozdzielić.
Azot (...) tworzy wiązanie potrójne kowalencyjne, które ma dużą wytrzymałość.
Azot to gaz bierny chemicznie, tworzy jednak niezwykle ważne wiązania, które, co ciekawe są bardzo aktywne.
(Dlaczego cząsteczka N₂ jest trwała): Jedynie trwalszą cząsteczką teoretycznie mogłaby być cząsteczka gazu szlachetnego. Jednak jest niemozliwe utworzenie się dwuatomowej cząsteczki gazu szlachetnego.

[Budowa cząsteczki wody] Tylko Bóg wie …
Teoria orbitali molekularnych jest spełniona dla cząsteczki wody.
Autodysocjacja wody: 3 H₂O -> 2 H₃O + ½ O₂.
Asocjacja – wiązanie spolaryzowane O – H dipole nie działają wzjaemnie na siebie.
Autodysocjacja – cząsteczka wody rozpada sie na kation H⁺ i anion OH^- pod wpływem rozpuszczalników niepolarnych m.in. wody.
Asocjacja – zdolność do przyłączania protonów, jak i ich odłączania.
Hydroliza wody – rozpad atomów pod wpływem wody na jony.
Cząsteczka wody ma kształt tetraedu. (...) Na atomie tlenu są jeszcze dwie wolne pary elektronowe.
(O wodzie): Taka budowa cząsteczki sprawia, że ma ona charakter diploidalny.
Woda jest dipolem, co pozwala na asocjację, czyli zbijanie się cząstek w większe struktury.

(O elektrolizie KOH):
Zmienia się pH KOH ponieważ zależy ona od spężenia molowego zasady.
pH roztworu KOH nie ulegnie zmianie, gdyż jon OH^-, na który m.in. rozpada się KOH ma taki sam odczyn (lub w niewielkim stopniu zmieniony) jak roztwór, z którego powstał.
Powiedziałabym, że [pH] się nie zmienia, ale biorąc pod uwagę fakt iż jest takie pytanie na egzaminie to raczej na pewno się zmieni.

Elektrolit – jest to roztwur ktury przewodzi pront.
Hydratacja – jest to reakcja przyłanczania cząsteczek wody.
Stała dysocjacji – określa stopień dysocjacji w dysocjacji elektrolitycznej.
Stopień dysocjacji – jest to wartośc zdysocjonizowanych już jonów określona przez początkowy stopień wartości roztworu.
Elektrolit słaby – substancja (bądź roztwór) stóry słabo rozpada się na jony.
Hydratacja – zdolność rozpuszczania związków jonowych przez wodę.
Hydratacja – tworzenie się cząsteczek wody.
Stopień dysocjacji – ilość dysocjacji po których jest dany związek chemiczny.
Stopien dysocjacji – jest to stosunek jonów po elektrolizie do jonów wchodzących do reakcji.
Elektrolit słaby – słabo przewodzi prąd elektryczny lub nie przewodzi wcale.
Elektrolit słaby – jest to słaby przewodnik prądu najczęściej metal.
Elektrolit jest to pierwiastek lub zwiazek który podatny jest na przepływ prądu.
Stopień dysocjacji – jest to liczba elektronów jaką pierwiastek może przyjąć lub oddać w danym związku.
Stała dysocjacji – ujemny logarytm ze stężenia jonów wodorowych.
Elektrolit – jest to substancja, która ulega elektrolizie.
Elektrolit – jest to substancja posiadająca własne elektrony.
Stała dysocjacji – jest to stopień w jakim dana substancja ulega dysocjacji.
Stopień dysocjacji – jest to stopień okreslajacy w jakim dana substancja ulega dysocjacji.
Elektrolit – jest to substancja w której pierwiastki rozpadają się na jony.
W autodysocjacji powstają jony hydroniowe i hydrofobowe.
Hydroliza soli polega na rozbiciu wiązania metalu z resztą i zastąpieniu go wodorem.

Lato 2009

Czerwiec 2009:
Stopień dysocjacji elektrolitu można wyznaczyć doświadczalnie metodą potencjometru (szklanej bagietki).
Metale przejściowe to te, które bez większego problemu przechodzą na inny stopień utlenienia np. oddając elektrony lub je przyłączając.
Aby doświadczalnie wyznaczyć stopień dysocjacji danego elektrolitu w roztworze należy zadziałać na dany roztwór prądem elektrycznym o odpowiednim napięciu i natężeniu.
Miareczkowanie strąceniowe polega na zadawaniu titrantem badanego roztworu, z którego pod wpływem danego stężenia titranta zaczyna wytrącać się osad w postaci drobnych kryształków zawieszonych w roztworze.
Wodorki to związki wodoru z innymi pierwiastkami chemicznymi. Można wydzielić wodorki zasadowe, kwasowe oraz amfoteryczne. Wodorki mają właściwości żrące. W większości są trujące.
Im większa jest twardość wody, tym na jej powierzchni tworzy się większe napięcie, co nie jest sprzyjającym zjawiskiem.
Twardość wody usówa się przez gotowanie.
Twardość wody usuwamy także:
- stosując zamienniki jonowe kaniolit i aniolit
- za pomocą katoid i anoid
- za pomocą jonizotków: anizotków i katiozotków.
- stosując niwelatory jonowe: katiolit i aniolit.
- na drodze elektrolizy roztworów.
Wyróżnia się dwa rodzaje twardości wody
przemijalna – w wodzie są związki węglany wapnia i magnezu. Usówa się je po przez gotowanie wody. Związki w postaci osadów osadzają się np. na grzałce. (usówanie osadów z grzałki to gotowanie octu, który niweluje osady tworząc związki octanowe).
nieprzemijalna – to głownie związki: chlorki i siarczki magnezu oraz wapnia.
Tlenek węgla (II) jest zasadą Lewisa, ponieważ w reakcji z wodą tworzy kwas węglanowy.
Przykładowymi związkami, które tworzy chrom są silany, chlorosilany i siloksany.
(O CO₂ i N₃^-) Jony te mają podobną strukturę, gdyż składają się z takiej samej liczby atomów.
Charakter wiązania w pierwiastkach przejściowych zmienia się ze wzrotem may at., dlatego chrom przejawia właściwości amfoteryczne, czyli reaguje z kwasami i zasadami dając sole.
CO – gdyż węgiel jest na II stopniu utlenienia i nie może być na niższym ma właściwości utleniające jest zasadą Lewisa.
Chromiany są pierwiastkami w bloku energetycznym d. (...) Barwa metali przejściowych zależy od tego jakie promieniowanie pochłaniają ich elektrony d.
Związki metali przejściowych są zwykle zmienne chemicznie.
(O elektrolizie NaCl): Sól zgodnie z hydrolizą ma odczyn obojętny czyli pH w okolicy 7. (...). Wydzielający się na anodzie chlor powoduje jednak zmianę pH na bardziej kwasowe.
(Wskaźniki kwasowo-zasadowe). Ich zasada działania polega na zmianie zabarwienia przy zmianie pH z kwasowego na zasadowe, co ułatwia wykrycie punktu końcowego w miareczkowaniu.
Wiązanie koordynacyjne – jest to wiązanie, w którym dwa atomy posiadają wspólny elektron.
W cząsteczce azotu występuje elektron zdelokalizowany trójcentrowy. Tlenek wegla jest zasadą Lewisa, ponieważ posiada wolną parę elektronową wytworzoną przez tlen.

Wrzesień 2009:
Diament – kryształ o dużej osi symetrii,
Diament jest strukturą wysoce regularną i uporządkowaną oraz posiada „wysoką” symetrię.
Metale otrzymujemy przykładowo w reakcji wypierania słabych metali z ich soli.
Metale występują zwykle nie w postaci czystych pierwiastków, ale ród – czyli są zanieczyszczone przez inne związki. Istnieje kilka metod otrzymywania metali: [...] – redukcja rud, wytrącanie reakcjami chemicznymi.
Alkacymetria – strącanie osadów w postaci proszków.
Jodometria – wykrywanie jodu przez skrobię, argentometria – hmmm ....!
[Otrzymywanie metali] nawęglanie w wielkim piecu, odsiarczanie siarczków.
Fulleren – odmiana alotropowa siarki (pytanie brzmiało – Alotropia węgla).
Metale są częstymi związkami istniejącymi w przyrodzie.
Twardość wody polega na obecności w niej atomów metali.
[o orbitalu zdelokalizowanym] Polega to na tym, iż jedna para elektronowa krąży wokół pierścienia aromatycznego.
[o orbitalu zdelokalizowanym] (...) elektrony rozciągają się na całą strukturę wiązania.
Twardość wody wynika z tego, że jest przekroczona liczba cząsteczek Mg(OH)₂ i Mg(OH)₂.

Zima 2009

(odpowiedź na pytanie o elektrolizę): Przyznaję się bez bicia: Nie wiem :)

Definicja mola i masy molowej:

Mol – jest to taka ilość materii jaka znajduje się w 12 g izotopu węgla ¹²C.

Mol – ilość materii, która waży tyle co 12 g ¹²C.

Masa molowa – jest wielokrotnością masy molowej izotopu węgla (¹²C).

Mol – ilość atomów, cząsteczek i jonów wyrażona przy pomocy liczby avogadry N_A=6,023·10²³.

Mol – jednostka ilości danej substancji lub pierwiastka, przyjęta w celu łatwiejszego obliczania.

Masa molowa – ilość moli znajdująca się w 1 dm³ roztworu.

Masa molowa – wyrażana w gramach na 100 g.

Masa molowa – wyrażana jest w gramach jest to 1/12 masy węgla ¹²₆C.

Mol – ilości substancji, jaka znajduje się w danej substancji mierzymy w gramach albo dm³.

Mol – podstawowa jednostka chemiczna.

Mol – wyrażona za pomocą liczby Avogadro (6,023·10²³) ilość materii at, cząst lub jonów danego pierwiastka.

Mol – ilość cząsteczek danej substancji (jest to 1/12 izotopu węgla ¹²C)

Mol – miara ilości substancji, wynosi 6,023·10²³.

Mol – miara ilości substancji.

Mol – jest to jedna z podstawowych jednostek układu SJ. Mol określa ilość cząstek (jonów) w stosunku do masy izotopu węgla ¹²C.

Mol – molem nazywamy ilość atomów, jonów, cząsteczek itp. podzieloną przez liczbę Avogadro (6,022·10²³ mol^-1) Jeden mol posiada 6,022·10²³ atomów, cząsteczek bądź innych.

Mol – liczba atomów w cząsteczce.

Mol – jednostka określająca ilość atomów izotopu ¹²C w 12,00 g. Wynosi ona ≈ 6,02·10²³.

Mol – 1 mol substancji odpowiada masie 1 grama węgla ¹²C.

Mol – ilość cząsteczek zawarta 1/12 grama węgla.

Mol – jest to jednostka liczebności określa ile cząsteczek, atomów, jonów itp. znajduje się w atomie izotopu węgla ¹²C.

Masa molowa – jest to masa jednego atomu wyrażona w jednostkach u (w unitach).

Masa molowa – jest to masa jednego atomu wyrażona w gramach.

Mol - ilość cząsteczek znajdująca się w 1 atomie definiuje się jako liczba Avogadro N₂.

Mol – masa jaka posiada jedna cząsteczka danego związku.

Mol – cząstka elementarna związku, cząsteczki.

Masa molowa – jest to masa atomu danego pierwiastka.

Masa molowa – ilość substancji wyrażona w gramach jaka przypada na 1 cm³.

Promieniotwórczość, zasada nieoznaczoności:

Zasada nieoznaczoności polega na tym, że błędy przy bardzo małych obliczeniach czy pomiarach mogą wynosić nawet 100 %. Jednak przy dużych wielkościach obliczenia są wystarczające.

Zasada nieoznaczoności Heisenberga jest konsekwencją dualizmu korpuskularno-falowego.

(O zasadzie nieoznaczoności) Badanie masy zaburza pęd cząsteczki elementarnej. Konsekwencją zasady jest dualizm korpuskularno-falowy.

Promieniotwórczość sztuczna – jest to promieniotwórczość wytworzona przez człowieka poprzez rozbicie nuklidu do zastosowań medycznych i innych.

Promieniotwórczość naturalna – naturalna zdolnośc pierwiastków promieniotwórczych do wydzielania promieniowania.

Promieniotwórczość naturalna – dany pierwiastek emituje promieniowanie do otoczenia.

Promieniotwórczość sztuczna – jest to proces wypromieniowywania kwantów energii zachodzący pod wpływem sztucznych bodźców.

Okres półrozpadu jest to czas w którym ulegnie rozpadowi dokładnie połowa jądra atomowego danego pierwiastka.

Okres półrozpadu – czas po jakim zostanie półowa pierwiastków promieniotwórczych (połowa ulegnie rozpadowi).

Okres półrozpadu – okres w jakim połowa próbki ulega rozpadowi.

Izotop jest to odmiana pierwiastka różniąca się od wzorcowego liczbą masową.

Dualizm korpuskularno-falowy, ciało doskonale czasrne i efekt fotoelektryczny:

Wielkość prądu zależy od długości fali padającego promieniowania, ponieważ ta częstotliwość (barwa światła) odpowiada za to, z jaką energia są wytrącane elektrony metalowej blaszki.

Światło jako strumień elektronów ma dwoistą naturę …

W dualizmie korpuskularno-falowym występuje orbital jako cząstka i jako fala (…).

Cząsteczki elementarne w niektórych stytułacjach zachowują się jak fale, a w innych cząstki o bardzo małych masach.

Założenie teorii Plancka – długość fali jest wprost proporcjonalna do natężenia światła.

Teoria Plancka potwierdza że światło jest falą.

Według Plancka pochłanianie i emitowanie promieniowania możliwe jest tylko wtedy gdy częstotliwość drgań oscylatora ciała doskonale czarnego jest równa długości fali.

Natęznie zależy więc od długości fali im dluższa (fala) tym mniejsze natężenie.

Równanie Schrödingera i funkcja falowa:

W wyniku rozwiązania równania Schrödingera dla atomu wodoru otrzymujemy jego orbitale, czyli prawdopodobne miejsca występowania elektronów.

W wyniku rozwiązania równania Schrödingera otrzymujemy wartość funkcji falowej a przez funkcję falową położenie elektronu w atomie.

Pierwiastki:

Pierwiastki są ułożone względem liczby atomowej od najmniejszego do największego.

W stanie podstawowym pierwiastki zajmują powłoki zgodnie ze skalą elektroujemności.

W atomie dwa elektrony opisywane przez tę samą czwórke liczb nie mogą znajdować sie na tej samej powłoce (zakaz pauliniego).

Zapełnianie powłok elektronowych musi następować zgodnie ze wzrostem elektroujemności.

Zapełnianie powłok elektronowych odbywa się zgodnie ze wzrostem energii wiązań.

Do zapełniania powłok elektronowych korzystamy z założenia, że jądro atomu znajduje się w centrum i nie porusza się, a poruszają się tylko elektrony.

Pierwiastki o większej elektroujemności są bardziej aktywne.

Elektroujemność i wiązania chemiczne:

Elektroujemność mówi nam jak bardzo elektroujemny jest pierwiastek.

Elektroujemność to zdolność pierwiastka do przyciągania lub oddawania elektronów (miłość pierwiastka do elektronów).

Elektroujemność jest to zdolność pierwiastków do wypierania wodoru z kwasów pierwiastki leżące w szeregu za wodorem są od niego mniej elektroujemne.

Pierwiastek który jest bardziej elektroujemny będzie silniej przyciągał 2 pierwiastek.

Skala elektroujemności Paulinga opiera się na ogniwach.

Moment dipolowy – m, wektor skierowany od ujemnego do dodatniego dipola elektrycznego.

Dipol jest cząsteczką w której można wyróżnic biegun dodatni i ujemny.

Moment dipolowy jest to bardzo duża różnica elektrujemności między związkami chem. Np. dzięki naelektryzowanej lasce ebonitowej przyłożonej do strumienia H₂O widzimy odchylenie H₂O.

Moment dipolowy – zdolność do przyciągania elektronów.

Moment dipolowy to moment, w którym wartość ładunku dodatniego jest równa wartości ładunku ujemnego.

Moment dipolowy występuje w cząsteczkach w przypadku nieruwnomiernego rozmieszczenia ładunku dodatniego i ujemnego w cząsteczkach.

Dipole przeciwne się przyciągają.

W cząsteczce azotu występują 3 elektrony niesparowane p_x, p_y i p_z, które łączą się ze sobą poprzez nakładanie się orbitali.

W stopniu podstawowym zapełnianie powłok następuje zgodnie z wzrastającą elektroujemnością.

[Cząsteczka azotu] jest najbardziej trwała, ponieważ na ostatniej powłoce ma 3 niesparowane elektrony, które ciężko jest oderwać.

[Atom azotu] z drugim identycznym atomem tworzy wiec bardzo silne wiązanie, bo wszystkied elektrony orbitalu p parują się.

Cząsteczka azotu jest najtrwalsza ponieważ łączy się ona z większością metali. Łatwo przyjmuje i oddaje protony.

Cząsteczka [azotu] jest najtrwalsza ponieważ atom pierwiastka azotu znajduje się na samym szczycie.

Cząsteczki H₂ i He₂ oraz jony H₂⁺ i He₂⁺ nie mogą istnieć ponieważ mają one zbyt mały poziom energetyczny, żeby mogły oddziaływać między sobą.

[Kąt pomiędzy wiązaniami w wodzie] wynosi on 105° - wynika to z siły wiązań jakimi są powiązane tlen z wodorem. Powoduje to odpychanie i dlatego kąt wynosi 105° a nie 90°.

[Kąt pomiędzy wiązaniami w wodzie wynosi 105°] Ponieważ są wiązania van der Warsa mostki wodorowe, występuje hybrydyzacja sp².

[Kąt pomiędzy wiązaniami w wodzie wynosi 105°] Przypuszczam, że dzięki wiązaniom wodorowym tworzy się właśnie ten magiczny kąt 105°, ale dlaczego dokładnie tak jest naprawdę nie mam pojęcia, ale obiecuję, że zgłębię ten problem po egzaminie.

Cząsteczka wody jest dipolem, ma charakter biegunowy. Kąt pomiędzy wiązaniami wynika z odpychania się biegunów o tym samym znaku.

(O cząsteczce O₂) Tlen ma wolne elektrony i łatwo tworzy wiązania z innymi pierwiastkami.

Tlen jest bardziej aktywny niż azot ponieważ znajduje się bliżej gazu szlachetnego i szybciej może przyjąć oktet elektronowy i w ten sposób może stać się korzystniejszy energetycznie.

Tlen jest bardziej aktywny niż azot, gdyż wynika to z jego konfiguracjie lektronowej. jej konsekwencją jest iż na orbitalach antywiążących są 2 elektrony a w N₂ nie ma żadnych. Dzięki temu tlenowi jest łatwiej przyjąć dodatkowe elektrony, by posiadać konfigurację zbliżoną do najbliższego helowca, czyli neonu.

Cząsteczka tlenu jest bardziej aktywna ponieważ różnica pomiędzy orbitalami wiążącymi i antywiążącymi jest mniejsza niż w przypadku cząsteczki N₂.

Cząsteczka tlenu ma wolne elektrony na powłoce dlatego jest bardziej aktywna niz azot.

Elektrolity:

Współczynnik aktywności – to wielkość która mówi nam jaka część mocnego elektrolitu ulegnie dysocjacji.

Stopień dysocjacji – wielkość pozwalająca nam określić moc elektrolitu, dzięki niej wiemy ile danej substancji uległo dysocjacji.

Współczynnik aktywności – współczynnik, który charakteryzuje daną substancję pod kątem jej zdolności reakcji.

Stopień dysocjacji – jest to stosunek liczby moli substancji rozpuszczonej do substancji rozpuszczonej.

Elektrolit – wodny roztwór kwasów lub zasad.

Elektrolit – związek który posiada prąd elektryczny.

Elektrolit jest to cząstka posiadająca ładunek.

Elektrolity słabe nie ulegają całkowitej elektrolizie.

Współczynnik aktywności jest to współczynnik pozwalający policzyć wielkości fizyczne o charakterze stężenia, lub ciśnienie mierzone w sposób mechaniczny na wielkości a charakterze termodynamicznym.

Stany skupienia materii:

Stan gazowy – atomy sa luźno połączone ze sobą.

Ciecz – odstępy między atomami są większe niż w przypadku gazów, ale ciecz można łatwo przelewać która przyjmuje kształt naczynia (….).

Stan stały – są to cząsteczki, atomy. Tworzą stałą strukturę, cząsteczki znajdują się w niewielkich odległościach, mają stały kształt.

Gazy – są utworzone z atomów lub cząsteczek. Poruszają się bezładnie, w gazach oddziaływają siły sprężystości, które spowodowane są m.in. ciśnieniem gazu.

Ciało stałe – połączenia międzycząsteczkowe są bardzo silne (wiązania chemiczne), cząsteczki ułożone są w konkretny sposób.

Gaz [charakteryzuje] bezładne uporządkowanie cząsteczek.

Gaz – bezładne uporządkowanie cząsteczek, ciecz – uporządkowane rozmieszczenie cząsteczek, ciało stałe – największe uporządkowanie cząsteczek.

Cząsteczki w stanie stałym materii to cząsteczki, które można odkształcać, mają określony kształt, mają rózne właściwości.

(O stanie stałym) Jego gęstość jest duża ponieważ atomy mają dużą energię i są „ściśnięte”. [W stabie stałym] Cząsteczki elementarne są ułożone równomiernie.

Ciała stałe charakteryzują się również tym, że w ich strukturze cząsteczki są mocno uporządkowane. W szkle sytuacja jest inna – uporządkowanie jest miejsze, natomiast ciekłe kryształy, podobnie jak ciała stałe, posiadają dosyć duże uporządkowanie.

Stan stały charakteryzuje się sprzężystością, prawidłową wewnętrzną strukturą oraz kształtem.

Różnicą pomiędzy ciekłym kryształem a stanem stałym jest to, że ciekły kryształ jest cieczą.

Stan stały jest podobny do szkła z powodu swojej ściśle uporządkowanej struktury.

(...) ciała stałe mają swój kształt i aby go zmienić potrzeba użyć dość dużej siły.

Stan stały materii jest stanem skupienia o daleko posuniętym uporządkowaniu cząstek.

Ciekłe kryształy mają aparycję cieczy.

Ciała stałe charakteryzuje ich budowa, a więc w większości przypadków jest to budowa wewnętrzna dość chaotyczna, jednak bardziej zwarta niż w przypadku cieczy i gazów.

Np. ciecze mogą wyparować a ciała stałe nie.

Ciekłe kryształy mają oś symetrii, a ciała stałe mogą ją mieć, ale nie muszą.

Szkło – tworzy się poprzez gwałtowne przejście w stan stały.

W stanie stałym materii oddziaływaują silne wiązania międzycząsteczkowe, atomy posiadają dużą spręzystość, dzięki której ich kształt jest stały.

Stan stały – sieć ułożenia elektronów ściśle przy sobie uporządkowanie – kryształy również wiązania bliskiego zasięgu – tak jak kryształy.

W ciele stałym cząstki znajdują się bardzo blisko siebie i bardzo mocno na siebie oddziaływują. Praktycznie się nie poruszają. Mają określoną gęstość.

Ciekłe kryształy podobnie jak niektóre ciała stałe dobrze przewodzą prąd elektryczny ponieważ elektrony są w nich uporządkowane. W szkle elektrony nie są uporządkowane.

Równowaga chemiczna:

Prawo równowagi chemicznej polega na tym, że skład chemiczny związków biorących udział w reakcji i tych, które w wyniku tej reakcji powstają musi być zawsze taki sam bez względu na to, jak zostały otrzymane.

Prawo równowagi chemicznej mówi o tym, że w układzie po obu stronach równania musia być zachowana równowaga.

Prawo równowagi chemicznej mówi nam o tym, że każdy układ dąży do utrzymania produktów i substratów w równowadze.

Kwasy i zasady:

Według Arrheniusa kwasy rozbijają się na kationy wodoru i aniony reszty kwasowej, zasady rozbijają się na aniony wodorowe …

Według teorii Brönsteda kwasem jest substancja zdolna do przyłączenia OH^-, a zasadą substancja zdolna do przyłączenia H⁺. W teorii Brönsteda, zależnie od której strony reakcji patrzymy, dana substancja może być kwasem lub zasadą.

Wg Arrheniusa zasady są to substancje, które reagują z kwasami natomiast kwasy są to substancje, które reagują z zasadami.

Elektroliza:

W czasie elektrolizy [KOH] pH nie ulegnie zmianie ponieważ następuje tylko przepływ elektronów pomiędzy roztworami.

Elektrolizie ulegaja tylko elektrolity mocne (pochodzące od mocnych zasad lub kwasów) elektrolity słabe nie ulegają elektrolizie.

Elektroliza jest szeregiem reakcji prowadzących do rozpadu zw. chemicznych oraz rozdzielenia produktów takiego rozkładu (...).

Lato 2008

(zdefiniuj wiązanie koordynacyjne) – wpisuje się je za pomocą strzałek od donora do akceptora.

Wiązanie koordynacyjne – wiązanie pomiędzy atomami metalu a zasadami Lewisa. Tworzą je metale, które mają oktet elektronowy.

Wiązanie koordynacyjne – jest to wiązanie zaznaczane przy pomocy strzałek od ligandu (donora) do atomu centralnego (akceptora).

Różne rodzaje roztworów pochłaniają różne rodzaje promieniowania świetlnego, roztwory przeźroczyste nie pochłaniają żadnego, roztwory czarne pochłaniają wszystkie rodzaje promieniowania.

Reakcja charakterystyczna na azotan, to „reakcja obrączkowania”.

Jedną z metod otrzymywania metali jest „odsiarczanie siarczków”.

Metale są pierwiastkami, które mogą występować naturalnie, ale też i istnieje potrzeba sztucznego ich wytwarzania.

Niektóre metale występują w stanie rodzimym w przyrodzie. Są nimi na przykład gazy szlachetne.

Wskaźniki kwasowo-zasadowe działają na zasadzie zakresu zmienności pH.

Azot łączy się bez problemu z wodorem, tlenem i innymi pierwiastkami tworząc azotki.

Twardość wody utrudnia nam np. zmywanie naczyń, pranie i inne rzeczy dnia codziennego. Twarda woda ma ogromne napięcie powierzchniowe, co utrudnia te czynności.

Kompleksometria dobrze nadaje się do oznaczania twardości wody, ponieważ tworzą się kompleksy które widzimy zawierające jony powodujące twardość wody im więcej się ich wytrąci tym woda twardsza.

Zima 2008

Najjlepszy cytat zimowej sesji 2008:

… Proszę najlepiej tego wszystkiego nie czytać …

Głębia szczerości

Następnym razem będę wiedzieć co to roztwór buforowy. Wogóle na następny raz się nauczę. Nie będę dłużej płodzić bzdur. Dlatego oczywistym wydaje się być fakt iż żadnego na myśl przykładu przywołać nie mogę.

O efekcie fotoelektrycznym

Ponieważ długość fali zależy od częstotliwości padającego promieniowania, im większa długość fali, tym większa częstotliwość, a im większa częstotliwość tym częściej elektrony są wybijane z wafla krzemowego (fotoogniwo).
Ponieważ efekt fotoelektryczny to widmo rozchodzenia się fal padającego promieniowania. Dlatego im dłuższa długość fali, tym dłuższe rozchodzenie się (rozwidlanie). Promieni (niektóre z nich błądzą rozchodząc się w różnych kierunkach. Dlatego efekt nie zależy od natężenia, ponieważ nie zmieni ono kierunków rozchodzenia się fali, gdyż tylko przez zróżnicowanie wielkości prądu może ono ulegać kolejnym załamaniom.
Zjawisko fotoelektryczne polega na wybiciu elektronów z metalu pod wpływem promieniowania elektromagnetycznego. Strumień padający na metal powoduje jego jonizację – powstają jony, a co za tym idzie wytwarza się prąd. Promienie zmieniają swój kierunek i powodują odbicie jonów w drugą stronę. Im fal jest dłuższa, tym prąd jest „większy”. Im też fala dłuższa, tym wybija więcej elektronów → prąd jest większy. Wniosek: wielkość prądu nie zależy od jego natężenia.
Od natężenia padającego promieniowania zależy ilość elektronów przez nią wybitych. Od długości fali zależy wysokość ładunku. Dzieje się tak, ponieważ do wybicia elektronu potrzebna jest praca wyjścia (W) wyższa niż energia przyciągania elektronów. Ta praca wyraża się w długości fali, nie w jej natężeniu.
Efekt fotoelektryczny zależy od długości fali, ponieważ długość fali powoduje, że więcej elektronów zostanie wybitych z metalu tzn. że efekt elektryczny narasta. Długość fali związana jest z tzw. Pracą wyjścia W, która powoduje, że elektron może być wybity z metalu.
Ponieważ od długości fali zależy pęd elektronu. Im krótsza fala tym większy pęd i większe prawdopodobieństwo wybicia elektronu i wielkość prądu rośnie.
W efekcie fotoelektrycznym fala promieniowania wybija elektrony z blażki.

Elektrolity i dysocjacja

Stopień dysocjacji – jest to miara określająca w procętach jaka ilość substancji uległa dysocjacji.
Elektrolit słaby – substancja, związek słabo przewodzący prąd elektryczny.
Elektrolit słaby – elektrolit powstały w wyniku dysocjacji, mający słaba elektroujemność.
Stała dysocjacji – jest to taka stała jaka powstaje w wyniku dysocjacji.
Elektrolit – związek, który w roztworach wodnych rozbija się na jony, które mają wypadkowy ładunek elektryczny (przewodzą prąd).
Elektrolit jest to cząsteczka lub atom, który ulega elektrolizie.
Asocjacja – to przyłanczanie.
Elektrolit – substancja (roztwór) najczęściej zasada wykorzystywana w elektrolizie.
Solwatacja – prawo Solway’a.
Elektrolit – cząstka obdarzona ładunkiem.
Hydratacja – tworzenie się skupisk cząsteczek wody i substancji w niej zawartej (ale nie rozpuszczonej).
Elektrolit – substancja, która w czasie przepływu prądu elektrycznego rozpuszcza się w wodzie.
Hydratacja – reakcja pierwiastków z wodorem.
Stała dysocjacji – jest to stosunek wartości zdysocjowanych jonów. Wyraża go liczba bez jednostek.
Elektrolit – jest to roztwór, w którym występują jony, dzięki którym bez problemu przepływa prąd.
Autodysocjacja wody pozwala nam określić jej dwuznaczny charakter.

Oryginalne wzory

Sr₅N₂ – azotan (V) srebra
Ca₅P₂ – fosforan (V) wapnia.
F₂Ca₅ – fosforan (V) wapnia

Budowa atomu i cząsteczki

Główna liczba kwantowa w atomie wodoru wynosi 1s.
[Orbitale] muszą się efektownie nakładać.
Opis rzeczywistości według mechaniki kwantowej jest bardziej dokładny, gdyż „wchodzi” ona głębiej w zależności między poszczególnymi atomami, kwantami.
[dlaczego cząsteczka N₂ jest trwała] ponieważ ma najbardziej trwałe wiązania pomiędzy elektronami. Energia skupiona w jądrze jest wystarczająca by utrzymać elektrony w ciężkich momentach. <>

Mol, masa atomowa, masa molowa

mol – liczba określająca ilość substancji potrzebną do sporządzenia roztworu
masa molowa – ilość substancji zawarta 1 dm³ roztworu
mol – jednostka masy i wynosi 1,06·10²³
mol – objętość jaką zajmuje1 g

mol – jest to masa określająca ilość substancji potrzebną na 100 g roztworu.
masa molowa – określa ilość substancji w 1 dm³ roztworu.
masa molowa - masa jaką można uzyskać po przeliczeniu gramów na mole.
liczba atomowa – jest to liczba znajdująca się pod pierwiastkiem, służy nam do obliczania masy atomowej
mol – jest to liczba która przypada na dany pierwiastek i określa ilu molowy jest pierwiastek np. H₂
Mol – jest to masa pierwiastka, związku Me- itp. podzielona przez jej masę molową.
mol – jest to jednostka liczebności materii. 1 mol substancji zawiera tyle samo gramów ile zawiera 12 g izotopu węgla ¹²C.
mol – masa ilości czegoś np. elementów
mol – jest to jednostka chemiczna odpowiadająca 1/12 masy ₁₂C i wynosi ona w przybliżeniu 6,022×10²³.

Elektroliza

Odczyn wodnego roztworu HCl [w czasie elektrolizy] ulegnie zmianie, ponieważ zajdzie proces pobierania elektronów z anody, co spowoduje osłabnięcie jonów.
Podczas reakcji [elektrolizy] odczyn kwasu HCl nie ulega zmianie dalej odczyn będzie kwaśny, gdyż ten kwas jest elektrolitem mocnym.
[O elektrolizie wodnego roztworu KOH] W czasie hydrolizy KOH jego pH nie ulegnie zmianie mimo znajdujących się tam cząsteczek wody gdyż mają one niewielkie znaczenie ponieważ jest to zasada mocna. <>

Stany skupienia materii; półprzewodniki

Przewodnictwo półprzewodników samoistnych rośnie ponieważ gdy dostarczymy odpowiednią temperaturę (energię) to elektrony z powłoki walencyjnej pokonują stopień Fermiego, a co za tym idzie przedostają się do pasma przewodnictwa tworząc w nim elektrony quasi-swobodne.
Mechanizm dyfuzji zależy od temperatury gdy temp rośnie mechanizm dyfuzji też rośnie
Ciecz – stan skupienia w którym atomy pierwiastków znajdują się najbliżej siebie. Ciało stałe – stan skupienia, charakteryzujący sie dużą zwięzłością atomów pierwiastków.
Wyróżniamy trzy stany materii: stały, ciekły i lotny. Ciała stałe i ciecze parują bez względu na temperaturę. Ciecze po podwyższeniu temperatury przechodzą gwałtownie w stan lotny a następnie z powrotem w ciecz poprzez skraplanie.
Solwatacja – zmiana stanu gazowego w ciało stałe.
Ciała stałe – oddziaływania międzycząsteczkowe są silne. Ciała stałe mają kształt i objętość, której nie można zmienić.
Ciecz przyjmuje kształt naczynia, w którym się znajduje – NIE DOTYCZY PRÓŻNI.
Gazy są ściśliwe oraz rozprężliwe.
[O ciałach stałych] Odległości między cząsteczkami są małe i stałe co zapewnia ciału doskonałą strukturę. <>

Promieniotwórczość

Izotop – jest to pierwiastek, który uległ przekształceniu.
Izotopy – atomy tego samego pierwiastka
promieniotwórczość sztuczna – wytwarzana przez impuls z zewnątrz, w konsekwencji może być groźna
promieniotwórczość sztuczna – bąbardowanie jądra np. cząsteczkami He
Promieniotwórczość sztuczna to promieniowanie pierwiastków wywołane przez człowieka w sposób nienaturalny.
Okres półrozpadu pierwiastka promieniotwórczego – jest to czas po którym pierw. rozszczepialne ulegają całkowitemu rozpadowi lub pozostają niezmienione.
Okres półrozpadu – jest to czas po jakim ulegnie rozpadowi bądź pozostanie dokładnie połowa liczba protonów w jądrze.

Lato 2007

Chrom z koloru zółtego przechodzi w malinowy. Zmiana zabarwienia świadczy o zmianie właściwości na kwasowe.

Tlenki amfoteryczne są to tlenki, które w czasie reakcji z kwasem wypierają wodór i tworzy się sól.

Kompleksy chelatowe są to związki o złożonej budowie tworzone ze związków, które powstawały z grupy (VIII) (gazy szlachetne).

Poprzez polikondensację fosforanów powstają nawozy fosforowe.

Wiązanie koordynacyjne – wiązanie pomiędzy atomami, przy czym jeden z atomów posiada parę elektronową, która zostaje zaporzyczona przez drugi atom.

Najprostszą metodą otrzymywania metali jest ich wyodrębnianie z ród w jakich występują na ziemi. Jedną z metod jest wytapianie tych metali z ród. Tą metodą otrzymywaliśmy żelazo już w odległych czasach. Nie wszystkie metale można jednak w ten sposób otrzymać. Isnieją pierwiastki promieniotwórcze, które można uzyskać tylko w procesie przemian promieniotwórczych. Są one jednak nie trwałe i szybko ulegają dalszym przemianom promieniotwórczym.

O₂ – tlen atomowy.

Zima 2007

Efekt fotoelektryczny polega na rozpraszaniu wiązki światła w pryzmacie.

(O efekcie fotoelektrycznym) Fotony wybijają elektrony z blażki co powoduje przepływ prądu.

Elektron jest falą elektromagnetyczną lub według Newtona strumieniem cząstek – korpuskuł.

Ruchu elektronu w atomie wodoru nie da sie opisać przy pomocy mechaniki klasycznej, ponieważ jednostki opisujące jego ruch są zbyt małe.

Wiązanie w jonie O₂⁺ jest silniejsze niż w O₂ ponieważ jonowi O₂⁺ „brakuje” elektronów, dlatego będzie dążył do tego aby je uzyskać.

Podobieństwa stanu stałego a szkła są takie, że mozna je zobaczyć gołym okiem i dotknąć.

Szkło charakteryzuje się tym, że jest przesycone. Przy krzepnięciu zachowuje bezpostaciowy kształt.

Przy ciągłym podwyższaniu temperatury szkła, staje się lepką cieczą o nieuporządkowanej temperaturze.

Jak by można przypuszczać szkło należy do stanu skupienia stałego. Ma ono jednak troche odmienne właściwości. W odróznieniu od ciała stałego budowa szkła jest ziarnista.

Szkło powstaje, gdy zadziałamy wysoka temperaturą, która spowoduje, że ciało zacznie się krystalizować. Szkło jest w stanie stałym. Szkło otrzymując, można nadać pewien kształt np. pod wpływem temperatury. Ciału w stanie stałym, niezawsze da się zmienić kształt.

W czasie elektrolizy kw. solnego pH zmienia się, gdyż zostaje on poddany silnemu działaniu prądu elektrycznego, co za tym idzie zmienia się jego gęstość, więc pH też musi ulec zmianie.

W czasie elektrolizy kwasu solnego zmienia się pH. Zmiana nastepuje na wskutek temperatury i ciśnienia powstałego w wyniku przemiany elektrolitycznej.

Kompleks chelatywny – związek którego ligandy posiadają więcej niz 1 parę elektronów.

Stała trwałości kompleksu – to moment, w którym cały kompleks „trzyma się” razem.

Kompleks chelatowy – to kompleks, który przyłancza wodę

Lato 2006

Wiązania chemiczne

Wiązanie jonowe zachodzi, gdy stopień dysocjacji jest większy niz 1,7. Podczas wiązania jonowego atomy z łączących sie pierwiastków przyjmuja konsystencję gazów szlachetnych w taki sposób, że atomy pierwiastka mniej elektroujemnościowego tracą elektrony walencyjne na rzecz pierwiastka bardziej elektroujemnościowego.

Wiązanie koordynacyjne polega na utworzeniu dwóch pierwiastków o wspólnym elektronie.

Wiązanie koordynacyjne – jest to połączenie dwóch atomów jednego pierwiastka.

Orbitale zdelokalizowane to te które się swobodnie poruszają tworząc wiązania π bądź σ.

Kompleksometria – nauka o związkach kompleksowych.

Kompleksy chelatowe – w tym przypadku w roztworach chelatowych rolę ligandów pełnią cząsteczki helu.

Elektrolity

Elektrolit – ciecz, która przewodzi prąd elektryczny, czyli posiada wolne elektrony.

Elektrolit – jest to pierwiastek w stanie ciekłym lub rozpuszczonym, który przewodzi energię elektryczną.

W trakcie elektrolizy przez elektrody płynie prąd, elektrody są zanużone w elektrolicie. podczas elektrolizy dochodzi do rozbicia elektrolitu na jony. W tym przypadku jony Zn⁺ i Cl^- reakcja się kończy, gdy cały związek jest zdysocjowany.

Stała dysocjacji zależy od temperatury i powietrza.

Elektrolit jest to pierwiastek, który ulega elektrolizie czyli redukuje się lub utlenia.

Elektroliza – to zdolność atomu do przyciągania elektronu.

Stopień dysocjacji to ilość elektronów, jaką pierwiastek może oddać lub zabrać podczas elektrolizy.

Dysocjacja – wymiana elektronów (pobieranie lub oddawanie).

Dysocjacja elektrolityczna – jest to zjawisko w wyniku którego otrzymujemy tlen i wodór z wody przez działanie małym prądem na zanużone w wodzie katodę i anodę.

Własności związków chemicznych

Metale otrzymujemy przez redukcję rud żelaza.

Metale otrzymuje się także w sposób metalurgiczny, czyli spalając w piecach hutniczych rudy żelaza używając do tego węgla.

Metale otrzymujemy przez oczyszczenie rud metali.

Metale otrzymujemy na kilka sposobów jednym z nich jest wielki piec do pieca wsypujemy ródę żelaza Fe₂SO₄ która w wyniku wysokiej temperatury jest przerabiana na produkt końcowy jakim jest surówka.

Metale otrzymuje się przez rozkład termodynamiczny tlenków metali.

Metale otrzymujemy przez oczyszczenie rud metali.

Grupy funkcyjne są to atomy przyłączone w reakcji sublimacji w miejsce atomów wodoru.

Krzem z wodorem tworzy jeden szereg homologiczny.

Metoda Ostwalda: krystaliczne spalanie amoniaku.

Katalityczne stapianie amoniaku metodą Ostwalda.

Tlenowe kwasy fosforu są obojetne.

Większość tlenków fosforu ulega hydrolizie sp³.

Fluorowodór jest nieograniczalnie rozpuszczalny w wodzie.

Twardość wody oznaczana jest poprzez pH.

Kwasy tlenowe siarki, np. HNO_{3 …}

Węgiel w połączeniu z wodorem daje kilka struktur.

Węglowodory amfoteryczne: C₆H₆ benzen, C₁₀H₈ naftalen.

Fuleren otrzymuje się z grafitu przez ochładzanie po łuku elektronowym.

Węgiel – pierwiastek niemetaliczny posiadający różne odmiany alotropowe, diamęt, grafit i węgiel.<>

Fuleren – atomy węgla mają strukturę pierścieni, które tworzą sweryczne twory.

Jony H₂ mają właściwości utleniające.

Berylowce przejawiają dobrą aktywność chemiczną.

Najbardziej trwałym połączeniem azotu z wodorem jest amoniak o wzorze NH₄^-.

Krzem jest związkiem należącym do XIV grupy układu okresowego. Zaliczany jest do węglanów posiadających hybrydyzację typu ns²np²

Zima 2006

Efekt fotoelektryczny

Efekt fotoelektryczny – dzieli się na efekt zewnętrzny i efekt wewnętrzny. Jest to pochłanianie elektronów z powierzchni przedmiotów (efekt wewnętrzny).

Długość fali określa z jakim natężeniem będzie padać promieniowanie na płytke metalową i im ta fala będzie krótsza tym natężenie będzie większe i na odwrót.

Ponieważ długość fali padającego promieniowania się odbija światło się odbija i dlatego wielkośc prądu zależy bardziej od światła niż natężenia.

Ładunek elektryczny jest większy im większa jest częstotliwość fali.

Wielkość prądu w efekcie fotoelektrycznym nie zależy od natężenia, ponieważ fale odbijają się od fotokatody i dopiero potem padają na anodę.

Długośc fali jest proporcjonalna do częstotliwości.

Zjawisko fotoelektryczne polega na wypieraniu elektronu z metalu pod wpływem oświetlania go promieniowaniem elektromagnetycznym.

Zasada nieoznaczoności

Aby określic położenie trzeba urzyć niewątpliwie strumienia światła o określonej długości fali, jeżeli fala będzie zbyt krótka to zakłucenia w odczytaniu położenia będą tak znaczne że dokładność będzie zbyt mała.

Dzięki funkcjom falowym można wyjaśnić i rozwiązać prawie każde zadanie.

Struktura materii

Wodór jest to pierwiastek składający sie z jednego elektronu.

Kombinację liniową mogą tworzyć tylko atomy o jednakowych energiach i kształcie.

Woda

Woda wykorzystywana jest do dysocjacji elektrolitów.

Woda ma budowę polarną (dipol). Jej cząsteczki dążą biegunami ujemnymi do katod, a dodatnimi do anod.

Cząsteczka wody jest zbudowana z dwóch atomów wodoru i jednego atomu wody.

Autodysocjacja – rozłanczanie związanych już ze soba dipolów.

Dzięki autodysocjacji wody redukując kwas nie da się otrzymac zasady.

Podczas autodysocjacji wody tworzy się mocny kwas i zasada.

Dzięki autodysocjacji wody metale w roztworach wodnych ulegaja dysocjacji.

Elektrolity

Hydratacja – jak sama nazwa wskazuje jest to proces zachodzący pod wpływem wody.

Elektrolit jest to cząstka, pod wpływem której dochodzi do rozkładu związku w zależności od jego mocy.

Elektrolity przewodzą prąd elektryczny w stanie sprężonym lub w roztworze wodnym.

Elektrolit – atom, cząsteczka lub związek posiadająca ładunek elektryczny (dodatni lub ujemny).

Elektrolit – roztwór, który może przewodzic elektrony po przyłożeniu do niego prądu przewodzi elektrony.

Hydratacja – jest to bombardowanie cząstkami wody, które prowadzą do rozkładu.

Stopień dysocjacji – pewna wartość związku, określająca nam w jakim stopniu dana substancja może ulec dysocjacji, doświadczalnie można go zmierzyc przez pomiar przewodnictwa cieplnego i ciśnienia osmotycznego.

Stany skupienia materii

Każdy gaz w danej niezmiennej temperaturze liczy 6,023·10²³ cząsteczek.

Stan gazowy – w tym stanie nie można zmieżyc masy, lecz tylko objętość, p.

Ciało stałe składa sie z cząstek, które maja określony kształt, są poukładane, mają wyraźne powiązania między sobą.

Stan stały – dwie cząsteczki połączone sa ze sobą w sposób trwały oraz o wiele „sztywniejszy” niż w stanie ciekłym.

Kwasy i zasady

Według Brensztera zasady są receptorami a kwasy donorami.

Bronsted: kwas donor protonu, zasada akcelerator protonu.

Podczas reakcji kwasy oddają proton, natomiast zasady go „dostają”.

Rozpuszczalniki protolityczne – to rozpuszczalniki, w ktorych znajdują się wolne ładunki elektryczne i protony, bądź neutrony.

Elektroliza

Podczas elektrolizy KOH nie dochodzi do zmiany pH ponieważ w czasie elektrolizy dochodzi tylko ruch jonów a nie zmienia się jego właściwości.

Natężenie prądu płynie od katody do anody.

Lato 2005

Jeżeli w życie wyszły by nanorurki węglowe to metal jakim jest Fe znikłby z życia ponieważ nanorurki te są 100 razy bardziej wytrzymalsze niż stal.

Karzdy atom somsiaduje z 4a (o diamencie)

Krzem tworzy z wodorem szereg homogeniczny.

W taki sposób cząsteczki tworzą łańcuch nazywany polikondensacją.

Wiązanie metaliczne zawiera ruchome elektrony.

Wiązanie metaliczne - następuje wyzwolenie elektronów z atomu, które tworzą chmurę elektronową mogącą poruszać się w krysztale. Dzięki temu mogą wiązać ze sobą atomy.

Metale to związki najbardziej rozpowszechnione w układzie okresowym. Ich struktura może być skondensowana albo heksagonalna.

Zima 2005

Promieniowanie - samorzutny rozpad neutronów.

Promieniotwórczość sztuczna - wywołana laboratoryjnie, urzywana w przemyśle przez człowieka.

Promieniotwórczość sztuczna jest wywołana sztucznie, a naturalna zachodzi samoistnie bez niczyjej pomocy.

Okres półrozpadu - okres, po którym dokładnie pół jądra ulegnie rozpadowi.

W reaktorze jądrowym do regulowania reakcji służą wyciszające pręty grafitowe.

(Ciało doskonale czarne) pochłania wszystko, ale po podgrzaniu wszystko emituje.

Maximum na wykresie jest skierowane w kierunku fal krótszych, czyli w kierunku w którym wzrasta temperatura ciała emitujacego.

Materia = fala + światło.

Gdy mamy bańkę szklaną, w której umieścimy płytkę alkaliczną, jest próżnia i ciemność, nic się nie dzieje, natomiast gdy rzucimy na nią promienie słoneczne elektrony zaczynają się poruszać.

Padające światło na elektrodę (katodę) zostaje przeniesione przez elektrony w postaci energii na elektrodę przeciwną (anodę).

Efekt fotoelektryczny jest to przejście elektronu przez jakiś metal działając na ten elektron pracą.

Żeby elektrony zostały uwolnione światło musi mieć pewną częstotliwość v wyższą od częstotliwości metalu v₀ (różne dla różnych metali)

Zjawisko to (fotoelektryczne) polega na wytwożeniu pewnej energii, która jest równa iloczynowi masy i prędkości światła.

Dualizm światła tłumaczy się efektem fotoelektrycznym.

Dualizm korpuskularno-falowy zakłada, że świat jest zbudowany z korpuskuł (jednostek elementarnych).

Trzeba jednak pamiętać, że orbitale to punkty w przestrzeni, w których znalezienie elektronu jest najbardziej prawdopodobne, a nie “pewne”.

Równanie Schroedingera: ĤĤ=I.

(...) Najwyższą energię będą posiadały orbitale obsadzone przez maksymalną ilość elektronów o przeciwnych spinach.

Oczywiście poza orbitalem istnieje prawdopodobieństwo napotkania elektronu, ale jest ono znikome. Tak oto powstały orbitale - miejsca największego prawdopodobieństwa napotkania elektronów, ponieważ nie ma żadnych przyrządów określających położenie elektronów.

Oprócz wiązań jonowych mogą występować także wiązania walencyjne, które powstają w wyniku łączenia się elektronów walencyjnych pierwiastków.

Elektroujemność wpływa na te wiązania, gdyż elektron mający wyższą energię bedzie znajdował się niżej.

Cząstki heterojądrowe są to cząstki, które zawierają więcej niż jedno jądro.

Atom wodoru składa się z dwóch kawałków - jądra i elektronu.

(O liczbach kwantowych) Zestaw tych trzech liczb nazywamy orbitalem.

Wokół każdego atomu są odpowiednie linie, które tworzą się po przeskoku elektronu z wyższej powłoki na niższą.

Reguła Hunda i zakaz Pauliego - które mówią, że w atomie nie mogą znajdować się dwa takie same pierwiastki, które mają wszystkie liczby kwantowe takie same.

Degeneracja polega na tym, że atom posiada mniejszą energię niż suma energii każdej jego części. Dzieje się to dlatego, że część energii zostaje zużyta na utrzymanie elektronu w całości.

Orbitale molekularne - elektrony, które biorą udzial w tworzeniu wiązania.

Woda jest stanem skupienia, który składa się z jonów, atomów i cząsteczek.

Wyróżniamy takie stany skupienia jak stały, ciekły, gazowy, kryształ i ciekły kryształ. Każdy z tych stanów charakteryzuje się właściwymi dla siebie właściwościami fizycznymi. W stanie stałym atomy i cząsteczki wykazują się zwarta budową i dużą mocą wiązań pomiędzy nimi, są jednak rozmieszczone haotycznie. W stanie ciekłym cząsteczki są rozłożone haotycznie, każda z nich posiada dużą energię więc poruszają się, ale są słabo związane między sobą. W
stanie gazowym cząsteczki nie wykazują dużych powiązań między sobą i poruszają się między sobą bardzo szybko i haotycznie (...).

Związki, w których występuja wiązania jonowe to tzw. kryształy.

Kryształy są to pierwiastki o uporządkowanej strukturze przestrzennej.

(O kryształach) Mogą być bezpostaciową masą lub posiadać układ krystalograficzny.

Elektrolity słabe są to związki, które pod wpływem małej ilości rozpuszczalnika dysocjują na jony.

Elektrolity są to związki, które mają zdolnośc przyłanczania i oddawania elektronów.

Elektrolity są to substancje, które powstają w wyniku dysocjacji elektrolitycznej.

Stopień dysocjacji zależy od potęcjału związkuw między którymi przebiega dysocjacja.

Dysocjacja elektrolityczna polega na przekazywaniu ładunków elektrycznych (elektronów) z jąder at. o biegunie dodatnim w danej cząsteczce do jąder at. ujemnych w danej cząsteczce.

Dysocjacja elektrolityczna to taka reakcja, w której powstaja jony.

Dysocjacja elektrolityczna - jest to rozpad elektronów na jony pod wpływem rozpuszczalnika.

Dysocjacja elektrolityczna jest to rozpad elektrolitu na jony pod wpływem elektrolitu (wodnego).

(O elektrolizie) Elekrony wtłacza się do katody.

Lato 2004

Tlen O₂ występuje również w postaci ozonu O₃.

Tlen występuje postaci cząsteczkowej O₂ i alotropowej O_3.

Węgiel występuje w trzech odmianach alotropowych - jako grafit, jako diament, jako fluoren.

Metale grup przejściowych tworzą z wodorem wodorki metaloorganiczne.

Metakwasy jest to połączenie metalów z kwasami fosforowymi.

Dowiedziałem się, że istnieją "metale alkaiczne".

Siloksany - kwasy tlenowe silanów i silikonów.

W różnych zakładach chemicznych wzbogaca się węgiel, żeby poszerzyć jego zastosowania w wielu dziedzinach przemysłowych.

Zdolność przyłączania tak wielu pierwiastków do pierwiastka węgla objawia się w budowie tegoż pierwiastka.

(....), a fuloren jest odmienną cząsteczką.

Cząsteczka trójtlenku azotu jest nierównocenna.

Amoniak ma zapach octowy ...

Wodór piszemy z tyłu, chyba że to jest kwas (?)

Siarka rombowa pod wpływem temperatury przechodzi w siarkę jednolitą.

Twardość wody może być przenikająca i nieprzenikająca.

Alotropia fulerenu jest osobna.

Wodór możemy otrzymać przez konwencję metanu.

Kwas węglowy jest obojętny (?)

Zima 2004

Ciało doskonale czarne wyemitowywuje całkowitą energię.

Promieniowanie - sposób na pozbycie się energii.

1 mol gazu ma objętość 1 dm³.

Bombardujemy atom neutronami i to jądro w środku zaczyna się burzyć.

Orbitale to funkcje określające fale, po których porusza się elektron.

Wiązanie jonowe jest to wiązanie, w którym potencjał elektronowy jest słaby.

Stopień dysocjacji - stosunek stężenia wyjściowego do początkowego.

Na odczyn wpływa fakt, że jon sodowy jest odczepiony, to znaczy, że jest osobno.