Stanisław Komornicki

Prowadzone zajęcia i ich program:

PODSTAWY CHEMII – kurs podstawowy - wykłady dla I roku na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH - przedmiot obowiązkowy (kanon) - semestr zimowy:
    Klasyfikacja reakcji chemicznych. Podstawowe prawa chemiczne. Jądro atomu. Izotopy. Promieniotwórczość naturalna i sztuczna. Rozszczepienie jąder atomowych. Synteza termojądrowa. Promieniowanie ciała doskonale czarnego, zjawisko fotoelektryczne,efekt Comptona. Dualizm korpuskularno-falowy. Zasada nieoznaczoności. Podstawy mechaniki kwantowej. Budowa atomu wodoru; orbitale atomu wodoru - część radialna i część kątowa. Spin elektronowy. Atom wieloelektronowy. Konfiguracje elektronowe pierwiastków, układ okresowy. Podstawowe typy wiązañ chemicznych. Podstawowe założenia i wyniki teorii orbitali molekularnych. Orbitale molekularne; orbitale typu σ i π; orbitale wiążące i antywiążące. Homojądrowe i heterojądrowe cząsteczki dwuatomowe. Moment dipolowy; elektrujemność a rodzaj wiązania. Hybrydyzacja orbitali atomowych; kształt cząsteczek.
    Stany skupienia materii: gazy, ciecze, ciała stałe, stan szklisty, ciekłe kryształy. Rodzaj wiązań a właściwości ciał stałych. Bodźce reakcji chemicznej. Równowaga chemiczna. Reguła przekory. Równowagi w roztworach wodnych. Dysocjacja elektrolityczna. Stopieñ dysocjacji i jego wyznaczanie. Stała dysocjacji. Elektrolity mocne. Współczynnik aktywności. Autodysocjacja wody, pH. Kwasy i zasady wg Arrheniusa i Broensteda. Efekt wspólnego jonu. Roztwory buforowe. Hydroliza soli. Równowagi w roztworach soli trudnorozpuszczalnych. Reakcje w rozpuszczalnikach niewodnych. Rozpuszczalniki protogenicze, protofilowe i amfiprotyczne.
    Reakcje redoks. Potencjały utleniająco-redukujące. Elektroliza i jej prawa.


CHEMIA OGÓLNA I NIEORGANICZNA - kurs podstawowy - wykłady dla I roku na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH - przedmiot obowiązkowy (kanon) - semestr letni
            Kwasy i zasady według Lewisa. Wiązanie koordynacyjne. Związki kompleksowe. Kompleksy chelatowe. Izomeria związków kompleksowych. Twałość związków kompleksowych; wymiana ligandów w kompleksach.
            Podstawy analizy ilościowej. Analiza wagowa. Rodzaje osadów. Iloczyn rozpuszczalności a warunki wytrącania osadów.
            Podstawy analizy miareczkowej. Reakcje zobojętnienia. Wskażniki kwasowo-zasadowe. Krzywe miareczkowania w róznych układach w zależności od wzjemnej mocy reagentów. Miareczkowanie mieszanin elektrolitów (NaOH + Na2CO3). Elektroda szklana. Miareczkowanie potencjometryczne. Redoksometria. Manganian (VII) potasu jako odczynnik miareczkujący w funkcji pH środowiska. Przykłady oznaczeń manganometrycznych. Jodometria i oznaczenia jodometryczne – przykłady . Chromianometria. Przykłady oznaczeń. Miareczkowanie strąceniowe – podstawy oznaczeń i przyklady.
           
Właściwości roztworów elektrolitów. Przewodnictwo elektrolitów. Ruchliwość jonów, liczby przenoszenia. Przewodnictwo elektrolitów słabych i mocnych. Konduktometria. Wyznaczanie stopnia dysocjacji.

Wodór i jego związki. Wodorki jonowe, kowalencyjne, miedzywęzłowe. Połączenia chemiczne helowców jako przykład szczególnych wiązań chemicznych. Związki fluorowców z wodorem i tlenem. Oksykwasy fluorowców i ich związki jako utleniacze. Tlenowce; alotropia tlenu i siarki. Tlenki, ich klasyfikacja i właściwości. Kwasy tlenowe siarki. Przemysłowa produkcja kwasu siarkowego metodą kontaktową. Siarczany; woda krystalizacyjna w kryształach.  Izoorfizm kryształówAlotropia fosoforu. Tlenki i kwasy tlenowe azotu oraz ich sole. Przemysłowe otrzymywanie kwasu azotowego. Tlenki i kwasy tlenowe fosforu. Polikwasy i metakwasy. Węgiel  i jego alotropia. Węglowodory. Tlenki węgla oraz kwas węglowy i węglany. Krzem i jego związki. Silany, siloksany, silikony. Dwutlenek krzemu i krzemiany. Polimorfizm kryształów. Związki boru jako przykład połączeń elektronodeficytowych.
    Ogólne właściwości metali. Otrzymywanie metali – redukcja, elektroliza, rozkład termiczny. Glinowce, berylowce, litowce. Twardość wody. Otrzymywanie NaOH i Na2CO3 na skalę przemysłową. Chemia pierwiastków przejściowych. Struktura elektronowa i właściwości wybranych związków koordynacyjnych. Kompleksy karbonylowe i kompleksy metaloorganiczne. Związki niestechiometryczne.

Zajęcia obieralne
Muzyka od baroku do impresjonizmu
Liczba punktów kredytowych: 2 PK,
Kierunek studiów: dowolny
Poziom studiów: dowolny
Forma i termin zajęć - seminarium 30 godz.. semestr letni
Przedmiot obieralny z grupy A – przedmioty humanistyczne
Wymagania wstępne: brak

Celem przedmiotu jest z jednej strony zapoznanie uczestników z najważniejszymi postaciami i wydarzeniami w muzyce od końca wieku XVII aż do początków wieku XX, a z drugiej strony pomoc w kształtowaniu własnych gustów muzycznych poprzez świadome słuchanie wybranych fragmentów muzycznych z tego okresu. Wybór zagadnień, a przede wszystkim fragmentów muzycznych jest autorski, a więc obok bardzo znanych „przebojów” muzyki klasycznej, prezentowane są utwory nieco mniej znane, ale pozwalające na poznanie charakteru twórczości danego kompozytora. W ramach tego przedmiotu mile widziane są własne referaty oraz recenzje z imprez muzycznych (koncerty, opera itp.).

Program ramowy przedmiotu:
Miejsce muzyki wśród sztuk. Skale muzyczne i interwały. Monodia, polifonia i homofonia. Psalm gregoriański. Formy muzyczne epoki baroku: koncert, suita, sonata, fuga wielogłosowa, kantata, oratorium. Kontrapunkt i basso continuo. Wielcy twórcy epoki baroku: Antonio Vivaldi, Georg Friedrich Haendel, Jan Sebastian Bach, Domenico Scarlatti. Architektura i charakterystyka organów. Rozwój instrumentów muzycznych na przykładzie skrzypiec i fortepianu. Narodziny klasycyzmu i form symfonicznych. Klasycy wiedeńscy: Joseph Haydn, Wolfgang Amadeusz Mozart, Ludwig van Beethoven. Muzyka symfoniczna a muzyka kameralna (Luigi Boccherini). Fortepian jako instrument epoki romantyzmu: Fryderyk Chopin, Franciszek Schubert, Robert Schumann, Johannes Brahms. Pieśni romantyczne. Muzyka jako ilustracja innych sztuk. Reforma i rozwój osiemanstowiecznej opery – Christoph Wilibald Gluck. Twórczość operowa Mozarta. Gioacchimo Rossini, Carl Maria von Weber. Wielcy wirtuozi epoki romantyzmu: Felix Mendelssohn Bartholdy, Franciszek Liszt, Nicolo Paganini. Muzyka narodowa: rosyjska (Czajkowski), norweska (Grieg), czeska (Dworzak), hiszpańska (Albeniz, de Falla, Granados). Wielka opera drugiej połowy XIX wieku: francuska (Gounod, Bizet) i włoska (Verdi, Puccini). Neoromantyzm (Berlioz, Wagner). Muzyka programowa (Bizet, Dukas, Strawiński). Skala całotonowa i dodekafonia. Impresjonizm francuski (Claude Debussy).

Forma zaliczenia zajęć:
Test dla wszystkich na zakończenie zajęć. Indywidualne referaty i recenzje z wydarzeń muzycznych do wyboru przez studentów wraz z wyborem ilustracji dźwiękowej. Liczba referatów jest ograniczona, a ich przgotowanie  - dobrowolne.
Aktywność i udział w zajęciach mają wpływ na uzyskaną ocenę. Obecność na zajęciach i udział w końcowym teście stanowi podstawę do oceny 3.0 lub 3,5 (w zależności od liczby nieobecności i wyników testu). Uzyskanie oceny dobrej (4,0) wymaga przygotowania i wygłoszenia referatu na zadany temat. Uzyskanie oceny 4,5 lub 5,0 wymaga dodatkowo, obok referatu, przygotowania recenzji z koncertu lub przedstawienia operowego, w którym wzięło się udział.

Literatura podstawowa:
Jerzy Waldorff, „Sekrety Polihymnii” Iskry 1956 wraz ze wznowieniami.
Józef W. Reiss „Mała historia muzyki” PWM 1987 wraz ze wznowieniami
Stefan Kisielewski „Gwiazdozbiór muzyczny” PWM 1957 wraz ze wznowieniami
"Encyklopedia muzyki" pod red. Andrzeja Chodkowskiego PWN 1995, 2006

Literatura uzupełniająca:
Materiały biograficzne, pamiętniki, powieści.
Opracowania redakcyjne nagrań płytowych.

Powrót do strony głównej