Stanisław Komornicki
Prowadzone zajęcia i ich program:
PODSTAWY
CHEMII
– kurs podstawowy - wykłady dla I roku na Wydziale Inżynierii
Materiałowej i
Ceramiki AGH - przedmiot obowiązkowy (kanon) - semestr zimowy:
Klasyfikacja reakcji chemicznych. Podstawowe prawa
chemiczne.
Jądro atomu. Izotopy. Promieniotwórczość naturalna i sztuczna.
Rozszczepienie
jąder atomowych. Synteza termojądrowa. Promieniowanie ciała doskonale
czarnego,
zjawisko fotoelektryczne,efekt Comptona. Dualizm korpuskularno-falowy.
Zasada
nieoznaczoności. Podstawy mechaniki kwantowej. Budowa atomu wodoru;
orbitale
atomu wodoru - część radialna i część kątowa. Spin elektronowy. Atom
wieloelektronowy. Konfiguracje elektronowe pierwiastków, układ
okresowy.
Podstawowe typy wiązañ chemicznych. Podstawowe założenia i
wyniki teorii
orbitali molekularnych. Orbitale molekularne; orbitale typu σ i π;
orbitale
wiążące i antywiążące. Homojądrowe i heterojądrowe cząsteczki
dwuatomowe.
Moment dipolowy; elektrujemność a rodzaj wiązania. Hybrydyzacja
orbitali
atomowych; kształt cząsteczek.
Stany skupienia materii: gazy, ciecze, ciała stałe,
stan
szklisty, ciekłe kryształy. Rodzaj wiązań a właściwości ciał stałych.
Bodźce
reakcji chemicznej. Równowaga chemiczna. Reguła przekory.
Równowagi w
roztworach wodnych. Dysocjacja elektrolityczna. Stopieñ
dysocjacji i jego
wyznaczanie. Stała dysocjacji. Elektrolity mocne. Współczynnik
aktywności.
Autodysocjacja wody, pH. Kwasy i zasady wg Arrheniusa i Broensteda.
Efekt
wspólnego jonu. Roztwory buforowe. Hydroliza soli.
Równowagi w roztworach soli
trudnorozpuszczalnych. Reakcje w rozpuszczalnikach niewodnych.
Rozpuszczalniki
protogenicze, protofilowe i amfiprotyczne.
Reakcje redoks. Potencjały utleniająco-redukujące.
Elektroliza i jej prawa.
CHEMIA OGÓLNA I
NIEORGANICZNA -
kurs podstawowy - wykłady dla I roku na Wydziale Inżynierii
Materiałowej i
Ceramiki AGH - przedmiot obowiązkowy (kanon) - semestr letni
Kwasy i zasady według Lewisa.
Wiązanie koordynacyjne. Związki kompleksowe. Kompleksy chelatowe.
Izomeria
związków kompleksowych. Twałość związków kompleksowych;
wymiana ligandów w
kompleksach.
Podstawy
analizy ilościowej. Analiza wagowa. Rodzaje osadów. Iloczyn
rozpuszczalności a
warunki wytrącania osadów.
Podstawy
analizy miareczkowej. Reakcje zobojętnienia. Wskażniki
kwasowo-zasadowe. Krzywe
miareczkowania w róznych układach w zależności od wzjemnej mocy
reagentów.
Miareczkowanie mieszanin elektrolitów (NaOH + Na2CO3).
Elektroda szklana. Miareczkowanie potencjometryczne. Redoksometria.
Manganian
(VII) potasu jako odczynnik miareczkujący w funkcji pH środowiska.
Przykłady
oznaczeń manganometrycznych. Jodometria i oznaczenia jodometryczne –
przykłady
. Chromianometria. Przykłady oznaczeń. Miareczkowanie strąceniowe –
podstawy oznaczeń
i przyklady.
Właściwości
roztworów elektrolitów. Przewodnictwo
elektrolitów. Ruchliwość jonów, liczby
przenoszenia. Przewodnictwo elektrolitów słabych i mocnych.
Konduktometria. Wyznaczanie
stopnia dysocjacji.
Wodór i jego
związki. Wodorki
jonowe, kowalencyjne, miedzywęzłowe. Połączenia chemiczne
helowców jako
przykład szczególnych wiązań chemicznych. Związki
fluorowców z wodorem i
tlenem. Oksykwasy fluorowców i ich związki jako utleniacze.
Tlenowce; alotropia
tlenu i siarki. Tlenki, ich klasyfikacja i właściwości. Kwasy tlenowe
siarki.
Przemysłowa produkcja kwasu siarkowego metodą kontaktową. Siarczany;
woda
krystalizacyjna w kryształach. Izoorfizm
kryształówAlotropia fosoforu. Tlenki i kwasy tlenowe azotu oraz
ich sole.
Przemysłowe otrzymywanie kwasu azotowego. Tlenki i kwasy tlenowe
fosforu. Polikwasy
i metakwasy. Węgiel i jego alotropia. Węglowodory. Tlenki węgla
oraz kwas
węglowy i węglany. Krzem i jego związki. Silany, siloksany, silikony.
Dwutlenek
krzemu i krzemiany. Polimorfizm kryształów. Związki boru jako
przykład połączeń
elektronodeficytowych.
Ogólne właściwości metali. Otrzymywanie
metali – redukcja,
elektroliza, rozkład termiczny. Glinowce, berylowce, litowce. Twardość
wody.
Otrzymywanie NaOH i Na2CO3 na skalę przemysłową.
Chemia
pierwiastków przejściowych. Struktura elektronowa i właściwości
wybranych
związków koordynacyjnych. Kompleksy karbonylowe i kompleksy
metaloorganiczne.
Związki niestechiometryczne.
Zajęcia obieralne
Muzyka od baroku do impresjonizmu
Liczba punktów kredytowych: 2 PK,
Kierunek studiów: dowolny
Poziom studiów: dowolny
Forma i termin zajęć - seminarium 30 godz.. semestr letni
Przedmiot obieralny z grupy A – przedmioty humanistyczne
Wymagania wstępne: brak
Celem przedmiotu
jest z jednej strony zapoznanie uczestników
z najważniejszymi postaciami i wydarzeniami w muzyce od końca wieku
XVII aż do
początków wieku XX, a z drugiej strony pomoc w kształtowaniu
własnych gustów muzycznych
poprzez świadome słuchanie wybranych fragmentów muzycznych z
tego okresu. Wybór
zagadnień, a przede wszystkim fragmentów muzycznych jest
autorski, a więc obok
bardzo znanych „przebojów” muzyki klasycznej, prezentowane są
utwory nieco
mniej znane, ale pozwalające na poznanie charakteru twórczości
danego
kompozytora. W ramach tego przedmiotu mile widziane są własne referaty
oraz
recenzje z imprez muzycznych (koncerty, opera itp.).
Program ramowy
przedmiotu:
Miejsce muzyki wśród sztuk. Skale muzyczne i interwały. Monodia,
polifonia i homofonia. Psalm gregoriański. Formy muzyczne epoki baroku:
koncert, suita, sonata, fuga wielogłosowa, kantata, oratorium.
Kontrapunkt i basso continuo. Wielcy twórcy epoki baroku:
Antonio Vivaldi, Georg Friedrich Haendel, Jan Sebastian Bach, Domenico
Scarlatti. Architektura i charakterystyka organów.
Rozwój instrumentów muzycznych na przykładzie
skrzypiec i fortepianu. Narodziny klasycyzmu i form symfonicznych.
Klasycy wiedeńscy: Joseph
Haydn, Wolfgang Amadeusz Mozart, Ludwig van Beethoven. Muzyka
symfoniczna a muzyka kameralna (Luigi Boccherini). Fortepian jako
instrument epoki romantyzmu: Fryderyk Chopin, Franciszek Schubert,
Robert Schumann, Johannes Brahms.
Pieśni romantyczne. Muzyka jako ilustracja innych sztuk. Reforma i
rozwój osiemanstowiecznej opery – Christoph Wilibald Gluck.
Twórczość operowa Mozarta. Gioacchimo Rossini, Carl Maria von
Weber. Wielcy wirtuozi epoki
romantyzmu: Felix Mendelssohn Bartholdy, Franciszek Liszt, Nicolo
Paganini.
Muzyka narodowa: rosyjska (Czajkowski), norweska (Grieg), czeska
(Dworzak),
hiszpańska (Albeniz, de Falla, Granados). Wielka opera drugiej połowy
XIX
wieku: francuska (Gounod, Bizet) i włoska (Verdi, Puccini).
Neoromantyzm
(Berlioz, Wagner). Muzyka programowa (Bizet, Dukas, Strawiński). Skala
całotonowa
i dodekafonia. Impresjonizm francuski (Claude Debussy).
Forma zaliczenia zajęć:
Test dla wszystkich na zakończenie zajęć. Indywidualne referaty i
recenzje z wydarzeń muzycznych do wyboru przez studentów wraz z
wyborem ilustracji dźwiękowej. Liczba referatów jest
ograniczona, a ich przgotowanie - dobrowolne.
Aktywność i udział w zajęciach mają wpływ na uzyskaną ocenę. Obecność
na zajęciach i udział w końcowym teście stanowi podstawę do oceny 3.0
lub 3,5 (w zależności od liczby nieobecności i wyników testu).
Uzyskanie oceny dobrej (4,0) wymaga przygotowania i wygłoszenia
referatu na zadany temat. Uzyskanie oceny 4,5 lub 5,0 wymaga dodatkowo,
obok referatu, przygotowania recenzji z koncertu lub przedstawienia
operowego, w którym wzięło się udział.
Literatura podstawowa:
Jerzy Waldorff, „Sekrety Polihymnii” Iskry 1956 wraz ze wznowieniami.
Józef W. Reiss „Mała historia muzyki” PWM 1987 wraz ze
wznowieniami
Stefan Kisielewski „Gwiazdozbiór muzyczny” PWM 1957 wraz ze
wznowieniami
"Encyklopedia muzyki" pod red. Andrzeja Chodkowskiego PWN 1995, 2006
Literatura uzupełniająca:
Materiały biograficzne, pamiętniki, powieści.
Opracowania redakcyjne nagrań płytowych.