Samodzielny Wydział Geodezji Górniczej został utworzony 1 października 1951 roku z dwóch istniejących już Oddziałów: Oddziału Geodezyjnego Wydziału Inżynierii Wydziałów Politechnicznych AGH i Oddziału Miernictwa Górniczego Wydziału Geologiczno-Mierniczego AGH. Pierwszym dziekanem nowo utworzonego Wydziału został Tadeusz Kochmański. W skład Wydziału Geodezji Górniczej wchodziło początkowo siedem katedr. W następnych latach dokonano szeregu zmian strukturalnych, z których najważniejsze to: utworzenie w roku 1966 Zakładu Gospodarki Złożem w Katedrze Geodezji Górniczej i utworzenie w roku 1968 Katedry Fotogrametrii. Na szczególne podkreślenie zasługuje powołanie do życia w roku 1968 Międzywydziałowego Instytutu Ochrony Powierzchni Górniczej, co w ówczesnych latach było działaniem pionierskim w skali uczelni technicznych w Polsce.

W skład Wydziału Geodezji Górniczej wchodziło początkowo siedem katedr, w obrębie których powołano szereg zakładów. Od roku 1969 Wydział funkcjonował w strukturze instytutowej: początkowo były to Instytut Geodezji oraz Instytut Ochrony Powierzchni Górniczej a od roku 1973 Instytut Geodezji Górniczej i Przemysłowej (dyrektorzy prof. M. Odlanicki-Poczobutt, prof. J. Gocał, doc. K. Novak) oraz Instytut Kształtowania i Ochrony Środowiska (prof. T. Skawina, doc. Cz. Żuławski, prof. J. Chwastek). Na szczególne podkreślenie zasługuje pionierskie w skali kraju, utworzenie na uczelni technicznej jednostki zajmującej się problematyką ochrony środowiska.

W roku 1990 zmieniono nazwę Wydziału na Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska a następnie zgodnie z wymaganiami nowego Statutu AGH zlikwidowano w 1993 r Instytuty, a powołano na ich miejsce Zakłady. Niektóre z nich zostały w 1996 r przekształcone w katedry.

Od początku istnienia Wydział posiada uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk technicznych w zakresie geodezji i kartografii, natomiast uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada od 1968 roku. Rada Wydziału nadała stopień naukowy doktora 151 osobom (w tym 55 osobom spoza Wydziału), zaś stopień naukowy doktora habilitowanego 45 osobom (w tym 19 spoza Wydziału).

Specjalnego podkreąlenia wymaga fakt, że dwóch zasłużonych profesorów Wydziału: prof. Zygmunt Kowalczyk oraz prof. Tadeusz Kochmański uzyskało tytuł doktora honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej. Obydwaj wymienieni profesorowie pełnili funkcje rektora Akademii Górniczo-Hutniczej. Ponadto prof. Z. Kowalczyk był członkiem korespondentem PAN. Członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk jest prof. Michał Odlanicki-Poczobutt, który pełnił również funkcję prorektora Akademii Górniczo-Hutniczej; w 1998 r. został wyróżniony godnością doktora honoris causa Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie.

Prowadzone przez profesora badania naukowe posiadają zarówno charakter podstawowy jak i częstokroć stosowany. Inspiracją Jego prac od samego początku było zapotrzebowanie przemysłu na rozwiązania trudnych problemów, a podczas realizacji badań sięgał do najnowszych rozwiązań technicznych i technologicznych, często będąc twórcą nowych rozwiązań. W 1969 roku był współtwórcą patentu konstrukcji pionownika laserowego, a w latach 1987-1988 opracował wraz z zespołem automatyczny klinometr skanujący. Już w latach 80. zaproponował i wdrożył do praktyki pionierskie zintegrowanie metod GPS z pomiarami naziemnymi do monitorowania deformacji górotworu i powierzchni na polach naftowych w Wenezueli.
Razem ze swoim Zespołem opracował uogólnioną metodę wyznaczania pól przemieszczeń i odkształceń dla prowadzenia zintegrowanej analizy deformacji występujących w procesach geodynamicznych oraz oddziałujących na budowle inżynierskie. Jest współtwórcą numerycznego modelowania oraz prognozowania deformacji górotworu i terenów górniczych (metoda S-C).
W ostatnim okresie prowadzi badania nad zastosowaniem interferometrii radarowej InSAR dla monitorowania deformacji terenów górniczych oraz nad zastosowaniem pseudolitów do pomiarów w kopalniach odkrywkowych i podziemnych. Szczególnie te ostatnie powinny doprowadzić do znaczącego zwiększenia dokładności kopalnianych osnów podziemnych, poprzez ich nawiązanie do systemu GPS.
Ma w swoim dorobku ok. 225 publikacji.
Jego badania wielokrotnie otwierały drogę dla rozwoju nowych technologii w oparciu o najnowsze osiągnięcia techniki pomiarowej. Tym samym można mówić o istnieniu Jego oryginalnej "szkoły" w rozwoju metod badawczych, opartych o stosowanie geodezyjnych metod pomiaru deformacji.
Za swoje osiągnięcia został odznaczony tytułami honoris causa na całym świecie. W 1996 rokuotrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi w Polsce, a w 2000 został Członkiem Zagranicznym Polskiej Akademii Umiejętności.

Prowadził on aktywną działalność naukową w dziedzinie geodezji, miernictwa górniczego, matematyki stosowanej, relatywistyki, mechaniki górniczej oraz górnictwa.
Jego życiowym osiągnięciem twórczym jest własna teoria wpływów podziemnej eksploatacji górniczej i współudział w tworzeniu oryginalnej polskiej metody wybierania filarów ochronnych dla szybów. Osiągnięcia te oraz rozwijanie przez niego metody opracowań wyników pomiarów eksperymentalnych i metod obliczeń doprowadziły go do nieprzemijającego dorobku naukowego, który stawia go w rzędzie najznakomitszych wychowanków i profesorów Akademii Górniczo-Hutniczej, o uznanym autorytecie w kraju i na arenie międzynarodowej. Senat AGH w dniu 30 maja 1981 r. nadała pro f. dr hab. inż. T. Kochmańskiemu tytuł doktora honoris causa w uznaniu Jego wybitnych zasług dla rozwoju geodezji i ochrony terenów górniczych. Tadeusz Kochmański jest autorem ponad 60 prac oraz kilkunastu patentów i wynalazków.
Profesor został wyróżniony szeregiem odznaczeń i wyróżnień, z których najcenniejsze to: Sztandar Pracy I Klasy, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Honorowy Górnik PRL.

Autor ok. 200 prac z zakresu geodezji górniczej, fotogrametrii, geodezji ogólnej, mechaniki przemieszczeń górotworu, eksploatacji złóż. Autor 12 patentów krajowych i zagranicznych. Badał zagadnienia orientowania podziemnych osnów geodezyjnych za pomocą sieci trilateracyjnej i przyrządów optycznych własnej konstrukcji; wprowadził metodę profilowania szybów małośrednicowych i odwiertów wielkośrednicowych z zastosowaniem sondy własnej konstrukcji i in. Twórca największej w Polsce szkoły geodezyjnej, organizator Wydziału Geologiczno-Mierniczego AGH i współorganizator Wydziału Geodezji Górniczej oraz inicjator współpracy uczelni z Ministerstwem Górnictwa i Przemysłu Ciężkiego.
Członek Państwowej Akademii Nauk, Międzynarodowego Towarzystwa Geodetów Górniczych, Amerykańskiego Towarzystwa Fotogrametrycznego. Doktor honoris causa AGH.

Autor 84 publikacji, w tym 6 książek. Twórca 1 patentu. Związany z AGH od 1945 roku. Działał w takich dziedzinach nauki jak geodezja górnicza, ochrona terenów górniczych oraz historia geodezji i kartografii.
Był Członkiem Komitetu Geodezyjnego PAN, Komitetu Górnictwa PAN, Komisji Górniczo - Geodezyjnej Oddziału PAN w Krakowie (zastępca przewodniczącego), Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN, Rady Naukowej ZBiPM "Cuprum", Międzynarodowego Towarzystwa Geodezji Górniczej, Zespołu Ekspertów do spraw Geodezji i Kartografii PAN. Należał do Komisji ds. Ochrony Środowiska LOGM i Komisji ds. Ochrony Powierzchni przed Szkodami Górniczymi.
Za swe osiągnięcia był wielokrotnie nagradzany. Otrzymał między innymi Krzyż Kawalerski OOP, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złote Odznaki za Zasługi dla: Górnictwa, Geodezji i Kartografii, Ochrony Środowiska, a także Budowniczego LOGM oraz tytuł honorowy Generalnego Dyrektora Górniczego.

Urodził się 3 lutego 1935 r. w Pińsku w rodzinie nauczycielskiej. W 1957 roku ukończył studia na Wydziale Geodezji Górniczej AGH. W 1963 r. uzyskał doktorat na podstawie pracy pt. Analiza niektórych kryteriów przesunięć punktów geodezyjnych. W 1969 r. objął funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Geodezji Górniczej i Przemysłowej AGH, a w 1970 r. został także kierownikiem Zakładu Geodezji Przemysłowej i Badań Odkształceń. W 1974 r. został przeniesiony służbowo do Warszawy na stanowisko dyrektora resortowego Instytutu Geodezji i Kartografii (IGiK). Habilitację uzyskał w macierzystej Uczelni w 1977 r. na podstawie rozprawy pt. Metoda wyznaczania deformacji poziomych sieci geodezyjnych. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1979 roku na wniosek Rady Naukowej IGiK. W 1986 r. został wybrany, jako czwarty polski geodeta, na członka - korespondenta Polskiej Akademii Nauk. Od 2002 roku jest członkiem rzeczywistym PAN. Obecnie przewodniczy Wydziałowi Nauk o Ziemi i Nauk Górniczych PAN. W latach 1980-1990 pełnił kilkakrotnie misje eksperta Organizacji Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) oraz Organizacji Edukacji i Kultury (UNESCO). Prof. Bogdan Ney posiada oryginalne osiągnięcia w geodezji i kartografii, geoinformatyce, teledetekcji i gospodarce przestrzennej, a jego dorobek pi~\mienniczy obejmuje ok. 250 pozycji, w tym ok. 100 prac oryginalnych, spo~\ród których 43 w języku angielskim. Na konferencjach międzynarodowych w Europie, Ameryce i Azji zaprezentował ok. 50 referatów. W latach 1984-1993 był członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych, a w latach 1997-2004 członkiem Komitetu Badań Naukowych i przewodniczącym Zespołu Górnictwa, Geodezji i Transportu. Przewodniczył Państwowej Radzie Gospodarki Przestrzennej, a także Państwowej Radzie Geodezyjnej i Kartograficznej. Obecnie jest członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Od 1998 r. jest doktorem honoris causa Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Jest odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim OOP (2005) oraz Złotą Odznaką Za Pracę Społeczną dla Miasta Krakowa (1981) i Złotą Odznaką Za Zasługi dla Ziemi Krakowskiej (1983).

W latach 1941-1945 szef służby geodezyjnej przy budowie alpejskiej drogi Sustenstrasse w Szwajcarii, 1949-1952 Dyrektor Państwowego Przedsiębiorstwa Mierniczego w Krakowie i równocześnie pracownik naukowo-dydaktyczny Akademii Górniczo-Hutniczej.
Specjalista w zakresie geodezji inżynieryjno-przemysłowej. Współautor monografii i autor podręczników oraz skryptów z tej dziedziny.
Wieloletni Przewodniczący Wojewódzkiego Oddziału Stowarzyszenia Geodetów Polskich, a także członek Rady Głównej NOT.
Odznaczony m. in. francuskim Krzyżem Wojennym z Gwiazdą Brązową, Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta.

W czasie swojej 25-letniej pracy na Wydziale Geodezji Górniczej był prodziekanem, dwukrotnie dziekanem, opiekunem ośrodka szkoleniowego w Goszycach, wielokrotnie przewodniczącym uczelnianych komisji. Jako ceniony naukowiec był członkiem wielu Komisji PAN, rad naukowych m.in. IPIŚ PAN w Zabrzu (którego był współorganizatorem), Zakładu Agrofizyki PAN w Lublinie, komisji i komitetów naukowych, powoływanych w celu rozwiązywania różnych problemów z zakresu ochrony terenów przemysłowych. Uczestniczył w pracach wielu towarzystw naukowych, a szczególnie Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego.
Do najważniejszych osiągnięć Profesora należy zaliczyć wyjaśnienie przebiegu procesów glebotwórczych na zwałowiskach kopalnianych oraz możliwości kierowania tymi procesami w toku prac rekultywacyjnych, rozpoznanie źródeł i mechanizmu toksyczności gruntów i metod ich neutralizacji, podanie metody klasyfikacji terenów pogórniczych oraz sformułowanie zasad i opracowanie modeli działalności rekultywacyjnej. Badania te zaowocowały podjęciem na skalę przemysłową prac nad rekultywacją zwałowisk, wyrobisk, osadników poflotacyjnych i innych terenów poeksploatacyjnych w obrębie kopalń surowców w Polsce i zagranicą. Drugą dziedziną działalności naukowej Profesora była problematyka ochrony terenów przemysłowych - opracowanie zasad kartografii gleb terenów przemysłowych, metodyki szacowania szkód w użytkach oraz zasad inwentaryzacji warunków przyrodniczych. Badania te były i są nadal bardzo wysoko oceniane w środowisku naukowym. Bogaty dorobek naukowy profesora obejmuje ponad 130 prac opublikowanych oraz kilka patentów. Otrzymał szereg nagród państwowych i zagranicznych (min. Nagroda Europy w dziedzinie kształtowania przyrody przyznana Mu w 1976 r. przez Fundację im. J.W. Goethego w Bazylei).

Ma na swoim kącie kilkadziesiąt publikacji w tym skrypty i książki.
W swej pracy zawodowej zajmował się głównie geodezją górniczą i gospodarką złożem.
Dziekan Wydziału Geodezji Górniczej 1969 - 1972, Zastępca dyrektora Instytutu Ochrony Powierzchni Górniczej, Członek Rady Naukowej Krakowskiego Oddziału Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi, Członek ministerialnego Zespołu do spraw zabezpieczenia Kopalni Soli w Wieliczce, Członek Komisji Normalizacyjnej do spraw normalizacji map górniczych, Prezes Rady zakładowej ZNP w AGH.

Zajmował się problemami kartografii i klasyfikacji gleb terenów przemysłowych oraz opracowaniem podstaw naukowych ochrony gleb na terenach górniczych. Wiele Jego prac z tej dziedziny znalazło wyraz w polskich normach i przepisach prawnych. Opublikował ponad 50 oryginalnych prac naukowych. Wśród nich na szczególną uwagę zasługują prace dotyczące zasad przeliczania Niemieckiej Klasyfikacji Punktowej na obowiązujące w Polsce jednostki klasyfikacyjne, zasad kartografii i klasyfikacji bonitacyjnej gleb na terenach uprzemysłowionych, inwentaryzacji przyrodniczej rejonów górniczych i przemysłowych, szacowania i prognozowania zmian, wywołanych zaburzeniem stosunków wodnych gleb, klasyfikacji przydatności gruntów do rekultywacji.
Był członkiem wielu komisji i zespołów badawczych, powołanych przez PAN, Ministerstwa Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, oraz Przemysłu Ciężkiego. Przez długie lata aktywnie współpracował z Komisją Ochrony Powierzchni przed Szkodami Górniczymi. Brał także udział w pracach komisji specjalistycznych Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego. W skład Jego dorobku naukowego wchodzi też ponad 200 prac naukowo - badawczych i wdrożeniowych, wykonanych na rzecz jednostek gospodarczych i administracji państwowej. Za swą działalność uzyskał szereg nagród państwowych i resortowych.